Page 395 - ebook.msu.ac.th

๓๘๔

ปะคืออวนหมาย หมู่พลบาท้าว

แต่นั้น ไหๆก้้า ขุนแสนฟ้างุ่ม ไปแล้ว

พลมากล้น ปะมาณได้สี่แสน
ขึ้นขวี่ช้าง ตัวซื่อนารายณ์

ปะคือเขียวหมาย หมู่พลแพนท้าว

มันนั้น กินเมืองก้้า บูฮมเฮืองมาก
ไปอยู่ดั้ง ภายซ้ายซ่อยชน

ผ่อดูไหๆก้้า ฟ้าก่องค้าเฟือน พุ้นเยอ
มันนั้น กินเมืองถม อยู่หลังขนันเจ้า

ทงพายช้าง ผาแดงขนันราช
ปะคือมุ่ยไว้ หมายก้้าฝ้ายหลัง

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ฟ้าหยาดพญาเมือง

หมอก็ เชิญราชา ด่วนไปยามแม้ง
พระก็ ทวายทงผ้า ผืนงามขัดไถ่

พอยเล่าหมอนอยู่กุ้ม ผืนผ้าคู่ตา

พระก็ ดูหลากล้้า ค้อยคั่งในทวง
ท่อว่า กูจักมรณังตาย จากโฮงฮามเหง้า

ตามกรรมท้อน มีขีนขัดหลีก
เว้นท่อบุญหุ้มเกล้า พาขึ้นสู่สวรรค์

พระเล่าทวายเอาผ้า ผืนใหม่มาทง
คนจามใอ นอกในขวาซ้าย

อันนี้ กรรมได้มาเถิงแล้ว ผายีฟ้าหยาด

ใค่จักอดอยู่ได้ คอยหน้าแห่งไผ นั้นเด
พระก็ โฮมแสงแก้ว สังวาลสบเคื่อง

กะโจมสอดเกล้า ทงแก้วดาบไชย์

สว่าๆท้วง เลือดหยาดเต็มโฮง
คนจามนัน นอกในขวาซ้าย

อันนี้กรรมกูแล้ว ผายีซ้้าชั่ว มึงเทอญ
กูบ่ไปมอดบ้าน เมืองซิหล้มเป่าแปน

กูก็อยู่ชอบแท้ ตามแพ่งคองธรรม
อยู่ตามบุญกรรม เขตขัณฑ์แข็งไว้