Page 405 - ebook.msu.ac.th
P. 405
๓๙๔
บั้นสามพญาชนช้าง
๏เมื่อนั้น พระจิ่งจารจาต้าน ถามเถิงอามยิ่ง
มันก็นบนอบไท้ ทูลไหว้บอกพล
อันว่า ปะคือขาวนั้น หาญขึ้นฟ้ามืด
คือดังกาและแฮง ดูล้นมากพล
อันว่า ปะคืออวนเบื้อง ภายขวาท้าวฮ่วน
เขาและท้าว มันกล้าเบ่งหาญ
ใจเก่งกล้า ลือล้้าลื่นคน แท้แล้ว
เบื้องฝ่ายซ้าย ฟ้างึ่มปะคือเขียว พระเอย
อันว่า เสนาเมืองผายี ก็ท่อลืมมันท้าว
อันว่า ปะคือแดงนั้น ขุนหาญฟ้าก่อง
เขาและท้าว จบเพทเพี้ยง ชนช้างเก่งหาญ
เขานั้น ยังชนได้ พอชาวพาบคู่ พระเอย
อันว่า ปะคือค้าเบื้อง หัวพลหนุนหมู่ มานั้น
เขาซื่อ นามชาติเซื้อ ไชย์น้อยหน่อเมือง พระเอย
เจ้าก็ ยังหนุ่มน้อย หาญซวดมีขาม พระเอย
นับแต่ ชนพายไผ บ่อาจทันเทียมได้
ปะคือค้าเบื้อง ภายหลังหนุนหมู่ มานั้น
อันนั้น เขาว่าฟ้าหยาดผู้ แพงล้านพระยอดเมือง พระเอย
นับแต่ แฮงมากกล้า หาญเกิ่งสองสาร พระเอย
ไผจักมีเทียมสอง ดั่งบาไทได้
เยี่ยวท่อ ราชาเจ้า จอมหัวตนประเสริฐ บ่ฮู้
เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว เลยต้านต่อมัน
แม่นว่า ราชาเจ้า ผายีแฮงมาก ก็ดีท้อน
ลือจักมาห่อนแท้ เผือข้าท่อใย นั้นเด
ค้อมกล่าวแล้ว เตินหมู่เสนา
สูค่อยจ้าอาคม อย่าหลอนลืมฮู้
แต่นั้น พลแพนย้าย จนกันคุมมืด
เขาก็ วางลั่นก้อง สะบูหน้าส่งหนา
ควันมืดกุ้ม ธุลีทั่วกางหาว
แซวๆเสียง โห่นันคุงฟ้า
แต่นั้น หัวพลเบื้อง บาหาญขุนเอก

