Page 400 - ebook.msu.ac.th

๓๘๙

อันหนึ่ง ผันว่าพลอ่อนท้าว โถมราชขุนโถง

ยวงราชา สู่ดาวดิงส์แก้ว

แยงอินทร์ท้าว เสวยลมยินม่วน
นางฟากฟ้า เทียมท้าวอยู่สะลอน

ขึ้นแท่นแก้ว ผาสาทเสาค้า

ยูท่างทงค้าสุข หมื่นนางแฝงเฝ้า
อันหนึ่ง ฝันว่านาหลวงก้้า ผายีเป็นป่า

ทั้งแห่งห้อง โฮงท้าวเป่าแปน
พระก็ ไสยาสน์เยื้อน เลยตื่นกะซังฝัน

พระก็ โยงกลองไชย์ ข่มตีเตินท้วง
หิงๆข้า เสนาเลยตื่น

เสียงฟั่งฟื้น เวียงท้าวดั่งเภ

พระฮีบถามต่อท้าว ฝูงหมู่หูฮา
เขาก็ ยอมือทูล กล่าวกลอนกอยไหว้

อันนี้ เหมือนดั่งเสนาท้าว ฝูงตายมาก่อน จิงแล้ว

ควรที่ พระแต่งข้า ควายช้างผอกเขา ชอบแล้ว
พระจักมีไชย์ม้าง สมคามแพ้ท่าน จิงแล้ว

พระก็เตินแต่งข้า ควายช้างผอกเขา นั้นแล้ว
๏เมื่อนั้น พอสูรย์ส่องฟ้า เฮืองโลกชุมภู

เถิงยามงายใส ส่องตาดูแจ้ง
เมื่อนั้น ราชาเจ้า ผายีฟ้าหยาด

ควรฟาดค้อง เตินตั้งทั่วเวียง

แต่นั้น ควนคาดค้าง สารใหญ่ไอยะรา
น้ามาเฮียง แทบเกยดาถ้า

แต่นั้น ควนพายห้าง กงกะจวนสิบสอก มาแล้ว

เฮียงแทบใกล้ เกยกว้างซู่ตัว
เถิงเมือย่ามไชย์แม้ง สะบูหลวงเลยลั่น

เขาก็ ไหลหลั่งช้าง พลตื้อออกเวียง
หื่นๆช้าง ม้าฮ่้าสะเทือนเสียง

พลหลวงคับ คั่งนาดูล้น
คื่นๆก้อง ดาดินจักแตก

แต่นั้น พลหลั่งเท้า นากว้างอเนกนอง