Page 42 - ebook.msu.ac.th

๓๑

มีแต่ทางเทียวสุด ชั่วตาเต็มเยี้ยม

พระก็กอยแฮงเข้า ภูเขาหลายลั่น
ฟังเสียงจักจั่นฮ้อง ดงกว้างทั่วไพร

เรไรฮ้อง ปายยางดังว่อน

กะฮอกจ้อน โตนเต้นไต่คอน
เค้าค่อนฮ้อง เสียงว่อนวีวอน

ใจสะออนทวงคึด ฮ่ าไฮเถิงบ้าน
มีนานได้ สักกูณานกใส่

เต้นไต่ไม้ เจียลั้วบ่างตอง
บินล่วงต้อง จับกิ่งสาขา

นานานก ใส่โกนกินบ้ง

มีทั้งหงส์ห่านฟ้า บินล่วงเวหา
นกกะทาเขาขัน ป่ากระจายตามจ้าย

หลายพลเต้า เดินพงศ์ดงใหญ่

ในเถื่อนกว้าง เป็นเผ่าผงธุลี
มีนานเหิง ล่วงไปมียั้ง

เห็นตะพังบึงกว้าง ในดงสะโบกข์
ฟังเสียงโพนโดกฮ้อง ปายไม้ก่อมไพร

เหลียวเบ่งรุกขาไม้ ต้นต่ าล าสูง
ยูงยางพาย ป่าบงแกมบ้ง

ในดงกว้าง ไพรสนฑ์หิมเวส

เป็นประเทศกว้าง เดินดั้นดุ่งดัน”
(คัชชนาม, ๒๕๖๒ : ๓๕๘-๓๕๙)

-โวหำรบรรยำยกำรท้ำรบ ตอนขุนพลทั้งหลำยของเจ้ำเมืองขวำง

เมืองสรวงชนช้ำงกับขุนพลฝ่ำยท้ำวฟ้ำหยำดเมืองผำยี
“มึงนี้ นามโคตรเซื้อ เฮียกซื่อขุนใด

พอยเล่าใสพายสาร ต่อมือเผือท้าว

มึงจักไลเสียแก้ว ภายหลังปะไป่ แลนอ
เผือจักเมืออยู่ซ้อน เมียแก้วแห่งมึง

เมื่อนั้น พลกล่าวต้าน เอิ้นด่าสองเขือ
มึงจักมรณาตาย จากเฮือนฮามเหง้า

มันก็ใสพายช้าง พายพังชนเปิบ