Page 419 - ebook.msu.ac.th

๔๐๘

แต่นั้น สิงคีก้้า ไอยะรายู้แล่น

แต่นั้น เสียงโห่ฮ้อง พะลังเท้าแผ่นดิน นั้นแล้ว

ไอยะราตั้ง ชนไปมีย่อน
มันก็ กอยแฮงชน สอดไพรเลยง้าง

แต่นั้น สิงคีช้าง เมืองสรวงก้นขี้ทั่ง

เคือเล่าใสซั่นช้าง ตัวต้นแล่นเถิง
แต่นั้น เคือเล่าเบื้องหอกกล้า ใสผ่าผายี

วางคีงบา บ่ถองเลยสะท้อน
เมื่อนั้น ราชาเจ้า เมืองสรวงเกาะใส่

มันก็ ถกถอดได้ ยอย้นยอกไพร
แต่นั้น ฟ้าหยาดเบื้อง ขอแกว่งไกวตี

ปายขอวางเมืองสรวง หอกสะเด็นลงห้วย

แต่นั้น สิงคีค้้าได้ ไอยะรายู้แล่น
ดินไง่กุ้ม คุงฟ้ามืดมัว

เมื่อนั้น ไอยะราช้าง ผายีก้นขี้ทั่ง

นายอยู่ท้าย มียั้งลวดสะเด็น
เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว พระบาทเมืองหลวงสรวง

พระก็ ยอขอค้า แกว่งตีบาท้าว
ขอค้าต้อง ผายีหัวแตก เสียแล้ว

พอยเล่าเสียแจ่มเจ้า แพงล้านค่้าจวน
แต่นั้น พลบาคานหัก โคบคือลมต้อง มากแล้ว

เค็งๆก้อง ธรณีไหงหง่วน

คือดั่งดินแผ่นฟ้า เหนือพื้นลั่นเต็ง
เขาก็ เอาบาท้าว มือในเมืองราช

ขึ้นสู่ฮ้าน มุงแล้วแต่งหอ แท้แล้ว

เขาก็ คอกๆอ้อม บาบ่าวพญาไชย์
เมื่อนั้น ตาวันแสง ส่องลงบังไม้

เขาก็ เขียวคืนอ้อม ผายีนครราช
อ้อมซู่ด้าน ตามใต้จูดหลัว

เมื่อนั้น สองแจ่มเจ้า ต้านปากจากัน
เถิงเมื่อวันลุนลา จิ่งเมือเมืองท้าว

วันนี้ แวนกะจวนล้้า ราตีกายเขต เสียแล้ว