Page 420 - ebook.msu.ac.th

๔๐๙

พระก็ ไสยาสย์เยื้อน นอนหั้นแค่เวียง

แต่นั้น เดือนด่วนค้าย ใกล้ฮุ่งมายๆ

เขือก็ โยงกลองไชย์ ป่าวตีเตินท้าว
เขาก็ เอากันล้อม ขอนผีฟ้าหยาด

ย้ายคอกก้้า ไชย์น้อยสู่เวียง

พระก็ ไหลหลั่งช้าง นองสู่ผายี
เขาก็ ไขปักตูเวียง หลั่งไหลลุมเข้า แท้แล้ว

แห่ศพฟ้าหยาดกับลูกเข้าเมือง

๏เมื่อนั้น ราชาเจ้า ทั้งสองพระบาท
สถิตแท่นแก้ว บาลังท้าวที่สนาม

สะเทือกพร้อม ชาวหมู่ผายี

เขาก็ มาชุลีกร ขาบทูลบาท้าว
นานาพร้อม เลียนถันแถวถี่

แสนส่้าท้าว มาพร้อมที่สนาม

เขาจิ่งผัดถีบใช้ เถิงนาถนางจันทร์
ทั้งค้าเพิง ฮีบมาทูลท้าว

เขาก็ เมือเถิงแก้ว สองนางทงแท่น
บัดนี้ พระเจ้าติ่วซ้อย ตายช้างเที่ยงจิง แท้แล้ว

บัดนี้ เชิญเจ้าเมือขาบท้าว ทูลราชสองเมือง ว่าอั้น
อย่านานโดย อาชญาวันนี้

เมื่อนั้น นางจันทร์น้อย ค้าเทิงคึดคั่ง

นางก็ ซีเซี่ยนกิ้ง หิวให้หอดแฮง
ตีอกล้ม ตีทวงไห้ฮุ่ง

เจ็บใจที่มีวิบากแค้น เป็นข้อยท่านหยัน ซวดนี้

อันว่า โฮงหลวงกว้าง เสาค้าเฮืองเฮื่อ เฮ็วนา
คอยเล่าไปคว่าซ้น ตายค้างแค่ดิน นี้เด

เจ็บใจที่วิบากตั้ง ตายคอบเวียงเถิง ซวดนี้
พอยเล่ามาเป็นญิง ซูยาดเซยหมองห้อม เฮียมนี้

เป็นดั่งญิงทุกคะตะก้้า ชาวเมืองฝูงไพร่ จิงแล้ว
สองพ่อย้าว เฮือนสร้างสืบกิน

ผัวเล่า ตายจากย้าว เฮียมได้เป่าสูญเสีย