Page 487 - ebook.msu.ac.th

๔๗๖

สพู่พร้อม ถวายราชนีรมนต์

สองราชา กล่าวกลอนกอยไหว้
ขอทูลบุพพิตไท้ พญาบุญตนประเสริฐ
เผือข้าเดินป่าไม้ เห็นเจ้าคอบบุญ นี้แล้ว

ก็ท่อ คึดต่อเจ้า องค์ประเสริฐเหนือหัว ดีดาย
เผือข้อย ปุนแปงเมือง เคิ่งกางประสงค์ไว้
ขอเชิญ ทันย้าเจ้า เมือเสวยนครใหญ่
ข้าน้อย พระเจ้าแผ่นฟ้า สองข้าซิสว่ายสิน ชอบดาย
อย่าให้เสียแฮงข้าน้อย ทั้งสองกะท้ายาก

ขอยอ มอบให้พระบาทเจ้า ทงย้องแท่นทอง
เหนือหัวเจ้า กูณาผายโผด
เชิญไปทงนั่งสร้าง เมืองกว้างให้ฮุ่งเฮือง แด่ท้อน

๏เมื่อนั้น พระบาทเจ้า เลยต้านต่อเขือ
สูเจ้าอย่าได้คึดยากดั้ง ดอมพี่สนองคุณ นั้นท้อน
เฮาจักเสวยจ้าปา สิ่งเมืองนครฟ้า
ขอบที่ราชาเจ้า เห็นคุณเฮาพี่ จิงแล้ว

เหมือนที่มาอยู่สร้าง ดอมเจ้าขอบคุณ นักแล้ว
เมืองฮากเหง้า ปิตุเรศเหนือหัว
ฮอยพ่อกูมาเซา แต่งดีหมายไว้
กูได้ปองถนอมไว้ ลัญจะกรอันประเสริฐ

สุดที่แม้ง กูท้าวได้เบิ่งแยง
ทั้งแพงเพาแก้ว สามนางทะนงแท่น
หากแม่น สันนิวาสแท้ บุญยู้คอบเลิง
พ่อสั่งไว้ ให้กูนั่งจ้าปา

เป็นเมืองบิดา พ่อกูสัญญาไว้
กูบ่ไปใสแท้ จ้าปาไลจาก ได้แล้ว
บุญแต่ต้นเค้า ให้เฮาได้นั่งคอง นั้นแล้ว

เขาก็นีรมนต์เจ้า หลายทีซ้้ากล่าว
เมื่อนั้น แก้วแก่นผู้ บุญกว้างลวดจา
ผิว่า เผือหากเห็นคุณแท้ เฮาปุนแปงปูก
เพิงว่า เอาแม่เจ้าติ่วซ้อย เฮาพุ้นอยู่เสวย ชอบแล้ว
เมื่อนั้น เขาซ้้าฮับกล่าวต้าน ทูลราชเล็งโญ

มารดาเสวยเมืองใด บอกสองเผือข้า
ยังมีบูฮาณชั้น เมืองศรีสาเกต
แม่พระเจ้าติ่วซ้อย พญาเลี้ยงบ่ให้เคือง ท่านเอย

เมื่อนั้น ภูเบศท้าว สองพระบาทยินดี
เผือจักเชิญบุญเฮือง พระแม่มาประสงค์เลี้ยง