Page 492 - ebook.msu.ac.th

๔๘๑

เมื่อนั้น สะอาดเนื้อ จันทะแจ่มค้าเพิง

สองนางงาม ฮีบมาทูลเจ้า
คึดเถิงสายสมรแก้ว ผัวตนนองเนตร
นางก็ ทูลขาบเจ้า ปะนมไหว้แทบชุลี

บัดนี้ วิเสสแก้ว ยั้งขม่อมมาดี แด่ลือ
เผือค่อยคองภูมี ซู่วันแวนแม้ง
คึดเถิงจอมหัวเจ้า จักเดินทางมาโผด
ใต้ลุ่มฟ้า ลือย้องแผ่นดิน
เหมือนดั่งอินทร์อยู่ฟ้า พรหมโลกเมืองสวรรค์

ตนเดียวหลิง โผดผายยามแค้ม
บัดนี้ อนตายต้อง เต็งตนพิศวาส
โพะเพื่อข้อย พระเจ้าแผ่นฟ้า ตายเสี้ยงนอกเวียง พระเอย

เสียชาติท้าว ดับชั่วเป็นผี
เมืองมืดมัวดับ เป่าแปนสูญเศร้า
เมืองบ่มีเจ้า คองเมืองฮ้างเป่า
เสียทั้งบาศรีน้อย กุมารปุตตราช

เผือข้าพลัดพรากท้าว เป็นหม้ายชาติเวร
บัดนี้ พระบาทท้าว มาโผดยินดี มากแล้ว
เหมือนดั่งถอนปืนย้า จากทวงสะบายเนื้อ
เหมือนดั่ง เอาหนามเสี้ยน แทงคอดึงออก

หมดพิสฮ้อน คีงเนื้ออยู่เย็น แท้แล้ว
มาลือ ศรีเสลียวแก้ว สามนางทิพย์นาถ
มาลือเจ้า ค่อยยัวรยาตย้าย ดอมท้าวส้าฮาญ แด่ลือ
เผือข้าทุกข์ซวดพ้น เขินขาดผัวขวัญ พระเอย

เลยเล่ามัวเป็นญิง ชาติเชยหมองห้อม
๏เมื่อนั้น สาวสวรรค์แก้ว สามนางต้านตอบ
ฮ้อยที่เวรก่อนกี้ ภายพุ้นหากมี หั้นแล้ว

เป็นคนเทียวโลกนี้ ทุกข์ซวดแสนถนัด เจ้าเอย
คันว่า นีระพานเถิง สว่างเสียยามนั้น
เมื่อนั้น กษัตรีแก้ว ค้าเพิงจันทะแจ่ม
ยินฮักผู่แก่นชั้น สามเจ้ายอดนาง
ดีท่อฮดปากฟ้ง หอมทั่งปางทอง

ทั้งคีงนาง ดั่งจันทน์สูญคู้
สองหากยินฮักเจ้า จอมนางบ่มีเปิด
เว้าอิ่นอ้อย ดูแม้งม่วนหู แท้แล้ว

เมื่อนั้น ประเสริฐเนื้อ พญาใหญ่คัชชนาม
ภูธรจาค้าหวาน ต่อนางแพงล้าน