Page 483 - ebook.msu.ac.th

๔๗๒

เผือค่อยเอาพลเมือ อยู่เสวยสุขสร้าง

อย่าได้โกธาฮ้าย ปาปังเป็นบาป
อย่าได้เบียนไพร่น้อย ขุนฆ่าข่มเห็ง แท้นอ
เฮาก็สอนสั่งไว้ เผือท่านจ้าค้า

อย่าได้ไลค้าสอน จื่อเอาตางหมั้น
เฮาก็มาอยู่สร้าง เสวยราชจ้าปา นี้แล้ว
เฮาได้มีนางงาม อยู่เผือแฝงข้าง
อันว่า ราชาท้าว ทั้งสองตนพ่อ
เขือนั้น ยังค่อยยืนอยู่หมั้น ดอมท้าวค่อยส้าฮาญ แด่ลือ

อันหนึ่ง ค้าสิงห์แก้ว ค้ากมนางนาถ
เขือนั้น ยังค่อยสถิตแท่นแก้ว เทียมท้าวส้าฮาญ แด่ลือ
เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว พญาใหญ่ทั้งสอง

เขาก็ ยอมือทูล ขาบกลอนปะนมไหว้
อันว่า ราชาเจ้า ทั้งสองตนพ่อ ภายพุ้น
ยังค่อยฮ่วมสร้าง บุญเจ้าเผื่อผาย พระเอย
ขอแก่พระย่้าเกล้า ผายโผดกูณา

เผือข้อย ท้ากรรมผิด แป่เภเมืองบ้าน
เสียพญาเจ้า ผายีฟ้าหยาด
มรญาตเมี้ยน ตายจ้อยคอบเล็ว
ทั้งสองข้า ขอเชิญพระบาท

ไปโผดให้ท่านเจ้า คืนสร้างสืบเมือง แด่ท้อน
๏เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ต้านปากค้าหวาน
เขือก็ อย่าเคืองใจ ดั่งพญาตายนั้น
เฮาจักเอาพลย้าย คีรีเมือฮอด เมื่อใด

ก็จักซี้ดูกท้าว ปุนสร้างสืบเมือง
กับทั้งฝูงไพร่ฟ้า ซี้ดูกคืนมา
ทั้งชาวเมือง โผดเขาคืนถ้วน

เขือค่อยมาเซายั้ง สาลสูงแทนที่ เฮาเทอญ
กูจักเสด็จด่วนเข้า เซียงล้านจากเขือ ก่อนแล้ว
เมื่อนั้น เจ้าก็ให้ป่าวค้อง เตินหมู่เสนา
เขาก็ นองกันไหล สู่เมืองนครกว้าง
ราชาเจ้า ทั้งสองยัวรยาต

เสด็จสู่ช้าง สารต้นเผือกขาว
สว่าๆท้วง เสียงเสพนันเนือง
เภรีกลอง ทั่วเมืองดังสะท้าน

พระก็ ไหลหลุมเข้า เมืองหลวงนครราช
จิ่งไปฮอดแห่งคุ้ม เกยแก้วแท่นค้า