Page 482 - ebook.msu.ac.th

๔๗๑

คนตายลุก เกิดมามวลพร้อม

เว้นแต่อายุหากถ้วน เถิงแดนเถ้าแก่
เถิงเขตแล้ว หมดเสี้ยงบ่คืน
โผดคืนบ่ได้ อายุมากชราการ

ฝูงไป่เถิงเขตแท้ คืนพร้อมซู่คน
ฝูงหมู่เสเนตรท้าว ผู่ใหญ่ตายมวล ก็ดีท้อน
ยังไป่เถิงแดนเขา เกิดมาหมดถ้วน
ฝูงหมู่อัสสาม้า พังพายช้างใหญ่ ก็ดีท้อน
เกิดข้าเขือกพร้อม ปางนั้นเกิดมา

ข้าเขือกเต้น เต็มท่งมโนฮมย์
มาชุลีกร ขาบทูลจอมเจ้า
เมื่อนั้น ราชาเจ้า สองเมืองเสด็จยาด ไปแล้ว

เขาก็ ขึ้นสู่ท้าว ทูลไหว้แทบชุลี
ยอเคื่องตั้ง ทุกสิ่งสมมา
เทียนเงินทั้งเทียนค้า มอบถวายเถิงเจ้า
เงินค้าได้สองแสน ถวายบาท

ยอหมู่ช้าง ทั้งม้าขาบถวาย
กับทั้งฝูงไพร่น้อย ทุกหมู่ชาวเมือง
เขาก็ น้ามาถวาย แก่บาไทท้าว แท้แล้ว
๏เมื่อนั้น เขาก็ยอมือไหว้ ราชาทูลเกศ

ทานโทดท้อน จอมเจ้าอยู่หัว
อย่าได้เห็นที่ฮ้าย อันบ่อนกะท้าผิด
ขอแก่จอมไตพระ โผดกูณาท้อน
แม่นจักฟันคอเมี้ยน มรณาตายจาก ก็ดีท้อน

ก็บ่ขีนอาชญ์เจ้า ขอเยื้อนโผดผาย พระเอย
อย่าได้ เห็นที่คนบ่ฮู้ สอนสั่งลืมคุณ
ขอสมมา สว่ายสินแสนซ้อย

แม่นว่า ปอมหัวข้า ทั้งสองถวายบาท พระองค์แล้ว
เข้าตอกดอกไม้ เทียนตั้งมอบถวาย
ขออย่า เป็นโทดฮ้าย บังเกิดอนตาย แด่ท้อน
ขอกูณา โผดผายเผือข้า
แต่นั้น ราชาเจ้า พญาบุญผายโผด

ลุคะโทดให้ สองเจ้าสว่างหาย
กูก็ ลุคะโทดให้ สองท่านหายโภย
อนตายสัง อย่าเคืองค้าฮ้อน

ฝูงช้างม้า ล้างโทดหายเสีย
เพื่อให้หมดบาปเบื้อง ภายท่านทั้งสอง หั้นแล้ว