Page 498 - ebook.msu.ac.th

๔๘๗

ควรที่ขืนซะเลยท้าว คืนเมือเมืองเก่า ควรแล้ว

ทั้งหมู่น้อยหนุ่มเหน้า นางแก้วฮีบขืน ชอบดาย
เมื่อนั้น อินทร์ขาบเท้า แล้วเลิกลาหนี
ขุนก็ ตีพลไหล หลั่งคืนเมือบ้าน

ที่นั้น พลแพนขว้าม สองเมืองนครราช
หลายพ่้ามื้อ เดินดั้นซู่วัน
พอยเล่า เถิงประเทศท้าว เมืองราชผายี
มันก็ เมือสถานทอง ขาบทูลทันเหง้า
บัดนี้ ข้าน้อยน้าเซยคืนโค้ง มาเมืองทุกหมู่ ถ้วนแล้ว

ทั้งแจ่มเจ้า ไชย์น้อยหน่อเมือง พระเอย
เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ปุนปูกพญาไชย์
เป็นอุปฮาชวังหลวง แต่งเมืองตางท้าว

เมื่อนั้น ราชาไท้ ผายีฟ้าหยาด
เจ้าก็ สมสืบสร้าง เมืองท้าวอยู่กะเสิม หั้นแล้ว
ฝูงไพร่ฟ้า ยินซื่นซมบาน
ทั้งชาวเมือง อยู่กะเสิมประสงค์สร้าง

เขาก็ ยินดีดั้ง ดอมพญาฟ้าหยาด
ได้สืบสร้าง เมืองบ้านดั่งหลัง หั้นแล้ว

คัชชนามไปเอาแม่

๏บัดนี้ จักกล่าวเถิงพระบาทเจ้า จักจากผายี
พระก็ เตินเสนา ซู่ขุนดาห้าง
น้ากลองแก้ว เภรีเตินต่าว
บอกแก่โยเทศท้าว ดาห้างแต่งไป

แต่นั้น แสนส่้าท้าว นองออกผายี
ไหลพลแพนเถิง ท่งเพียงพันดั้น
ตั้งหมู่ หัตถีช้าง อาชะไนย์เดียระดาษ

ไหลหลั่งเท้า นากว้างซู่พาย
เดียระดาษล้น คับคั่งพันพญา
เขาก็ วางสะบูหลวง คื่นเค็งคุงฟ้า
เมื่อนั้น เซียงคานเจ้า พญาบุญตนประเสริฐ
เสด็จขวี่ช้าง สารกล้าเผือกขาว

ประเสริฐเนื้อ นางนาถทั้งสาม
โสมพาวเนาหอค้า นั่งเทิงทงช้าง
นางงามน้อย สาวสนมหลายหมู่

ขึ้นขวี่ช้าง พวกแก้วมาดค้า
เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว เสด็จออกผายี