Page 496 - ebook.msu.ac.th

๔๘๕

โพะเทื่อ คุณพระมีมากล้น เหลือเกล้ากว่าผม

เมื่อนั้น ผู่แห่งเหง้า ต้านปากค้าหวาน
เฮาก็ อาฮมย์ฮัก โผดผายบาท้าว
บัดนี้ บุญบาได้ คืนมาสันเก่า

เฮาจัก ปุนปูกท้าว แทนสร้างสืบเมือง ท่านเอย
อันว่า แก้วแก่นเหง้า จันทะแจ่มค้าเพิง ก็ดี
เฮาบ่ หวังเอาดอมบุญเฮือง มอบเวนคืนท้าว
เมื่อนั้น สมพาวแก้ว คัชชนามตนประเสริฐ
พระก็ เอาแจ่มเจ้า บาท้าวโสรจสรง

ประเสริฐเนื้อ ปุนปูกแทนเมือง
สองนางแพงศรี มอบบาไท้ท้าว
ยืนสถิตหมั้น ผายีตุ้มไพร่ ไปท้อน

พระก็ จาเถิงท้าว สองเมืองกอยกล่าว
เฮาก็ ปุนปูกท้าว แทนสร้างสืบเมือง นี้แล้ว
ฝูงหมู่นางงามท้าว ปันเขาฝูงบ่าว แลนา
ควรมอบให้ พระเมืองเจ้าซู่นาง

ฝูงหมู่เงินค้าท้าว พังพายม้ามิ่ง ก็ดี
กับทั้งพลไพร่ฟ้า วางท้าวอย่าเอา
หลายสิ่งแก้ว แหวนอาจมณีโชติ ก็ดี
ให้ค่อยเอามาขืน มอบพญาดูถ้วน

อย่าได้โกธาแท้ สามเมืองฮักฮ่วม กันท้อน
ควรที่เป็นมิตรไว้ เมืองท้าวแผ่นเดียว
อย่าเบื่อถ้อย ฮักฮ่วมไมตรี
มันหากเป็น แต่กรรมเวรสู่ จวบถองเถิงเนื้อ

ก็จิ่งมีใจเคืองเข้ม โกธาคึดเคียด กันแล้ว
ตั้งแต่นี้ เมือหน้าให้ฮักกัน ท่านเอย

คัชชนามสอนสั่งสามพญา
๏เมื่อนั้น สามกษัตริย์แก้ว ยอมือทูลราช
จ้าจื่อไว้ คองท้าวสั่งสอน
ก็ท่อผัดถีบใช้ ทันราชพญาไชย์
ฝูงหมู่ชะเลยภูธร ฮีบมาคืนท้าว

อันหนึ่ง โยธาให้ เอาพลเมือก่อน เผือท้อน
ไว้แก่ ท้าวเถือกพร้อม เคือท้าวเกสหาญ
เมื่อนั้น พระก็ยวงความให้ ขุนอินทร์ใช้ซ่วง

มันก็ ขึ้นขวี่ม้า ทะยานล้้าล่วงทง
กับทังโยเธศท้าว ขุนหาญทุกหมู่