Page 494 - ebook.msu.ac.th

๔๘๓

สองแก่นแก้ว อย่ามีฮ้อนให้อยู่เย็น พี่ท้อน

เกิดเป็นคนในโลกนี้ ทุกข์ยิ่งแสนถนัด
ทุกข์แต่ในสงสาร ได้ท่องเทียวในพื้น
ทุกข์อยู่ในคีงเนื้อ คะนิงหลายแห้งจ่อย

ทุกข์แต่ใต้แผ่นฟ้า โฮมข้องขอดคีง
สงสารนี้ ทุกข์ยิ่งเลิงๆ แท้นอ
คันว่า เถิงนีระพานเมื่อใด ก็จิ่งเย็นยามนั้น
เมื่อนั้น ราชาเจ้า คัชชนามต้านตอบ
อันว่า สองแก่นไท้ เฝือฟั่นแห่งเฮา ชอบดาย

ฮอดที่ บุญคอบได้ เคยฮ่วมสองนาง บ่อย่าแล้ว
เฮาจักเอาจอมนาง พระยอดเมืองเมือซ้อน
อันว่า พญาไชย์ก้้า เมืองศรีนครราช ภายพุ้น

เฮาจักขออ่อนน้อย ดอมท้าวฮ่วมเพา
ไชยะราชท้าว ฮ้อยว่ากูณา บ่อย่าแล้ว
นางจักลงดอมเฮา กล่าวมาจิงแจ้ง
เมื่อนั้น จันทาแก้ว ค้าหวันนางนาถ

ทูลพระพู่แก่นเหง้า คีงค้อมค่อยจา
ขอแก่พระบาทเจ้า อย่ากล่าวค้าสงวน
เยียวจักเอาจันทาศรี สว่ายตีนจอมเจ้า
ก็หากถวายเป็นข้อย ในโฮงใช่ซ่วง ตีนแล้ว

อันจักเฮียงฮ่วมซ้อน เทียมเจ้าบ่สม พระเอย
หินแห่ลือเปียบแก้ว ดวงประเสริฐมณีโชติ ได้นั้น
คือดั่งหงส์ค้าสม เสพกาซิด้าฮ้าย
ลือหิงห้อย ซิเทียมแสงสุริเยศ ได้นั้น

แสงกะบองฮุ่งแจ้ง บ่สมเจ้าแจ่มพระจันทร์ ได้แล้ว
ขอถวายแก่เล็งโญเจ้า ซิเอาโตยอมอบ
ตามที่พระจักข้า ขายได้ก็ซ่างใจ

ก็หากเป็นข้อยซ่วงใช้ องค์พระบาททั้งเมือง นี้แล้ว
ก็ท่อตามใจพระ ยอดสาวสงวนซู้ นั้นแล้ว
๏เมื่อนั้น บุญเฮืองแก้ว คัชชนามเลยกล่าว
เฮาบ่คึด ใค่ว่าผู้แก่นไท้ ไชย์น้อยซิพรากเวียง ท่านเอย
เฮาก็มักกล่าวหลิ้น ให้เสียสว่างค้าเหงา

ไผอาจท้ากาเม บ่แม่นคองคุณแก้ว
ไผเอาเมียท่านซ้อน เวรังซิคืนคอบ
จักได้เป็นบาปฮ้าย ลงหม้อแผ่นแดง

เมื่อนั้น สองนางเจ้า ยินดีโดยขนาด
คึดใค่ได้อยู่ซ้อน บาท้าวยอดพญา