Page 53 - ebook.msu.ac.th

๔๒

ฮ้อยประเทศท้าว โอยอ่อนยอมือ

ปูนเงินทอง สว่ายสินเต็มแหน้น

เงินค้าพร้อม พอแสนล้านโกฏิ
อาภรณ์พรรณ์เสื้อผ้า เต็มล้นอั่งสาง

ด้วยเดชพระบาทเจ้า เสวยราชทงเมือง

มีความสุข ทั่วแดนดินด้าว
๏บัดนี้ จักกล่าวเถิงไอยะกาเถ้า ญิงพอยทุกข์ยาก ก่อนแล้ว

เถ้าก็อยู่พ่างบ้าน เมืองกว้างนอกเวียง
ทุกข์ยากไฮ้ สัพพสิ่งเงินค้า

อาภรณ์สัง บ่มีจนแค้น
ยังแต่ ควายบักด้าน้อย ตัวเดียวซื่อบัก “หย่อม”

เถ้าก็ เพียรถนอมก่อมเลี้ยง หาหญ้าสู่กิน

แม้งหนึ่ง เถ้าก็คึดอยากได้ ยังใฮ่นาสวน
เถ้าจิ่ง ไปตามขอชาวเมือง ซู่เฮือนในบ้าน

เมื่อนั้น ชาวนาต้าน ดาดีถามย่า

เจ้าจักปูนปูกเข้า นาน้อยที่ใด ย่าเอย
ย่าจิ่ง ปากกล่าวต้าน ถามตอบไทนา

สายใจเอย จงกูณาท้อน
ย่าจักไปแปงสร้าง นาพอยภายเถื่อน นานั้น

ไกลซวดพ้น ชาวบ้านเพิ่นบ่เอา
เมื่อนั้น ชาวนาต้าน ขานค้าของย่า

เจ้าจง มาเฮ็ดนาท่งใกล้ ดอมข้อยลูกหลาน ย่าเอย

อันว่า นาพอยพุ้น เสือสางมีมาก
เก็งท่อ สัตว์สิ่งเนื้อ ควายช้างซิคว่ากิน แท้แล้ว

ตูข้อยก็ฮักย่าเจ้า เสมอดั่งตาตน ย่าเอย

เก็งท่อ เสียแฮงไป ปูกผายสูนย์เข้า
อันว่า นานอกบ้าน ทางหลวงน้้าไหลผ่าน

มันเป็นนานอกบ้าน ด้าแล้วหากงาม ย่าเอย
๏ค้อมว่า เขากล่าวแล้ว เลยฮีบปันนา

แปงทันกลาง จิ่งปูนปันให้
แต่นั้น ย่าจิ่งไปกล่าวต้าน ยืมแอกไถเผือ

ฝูงชาวนา อิดูนายเถ้า