Page 56 - ebook.msu.ac.th

๔๕

จิ่งโยติกาบั้น นาสวนของย่า ก่อนแล้ว

จักกล่าวเถิงเทวราชไท้ พระอินทร์เจ้าแต่งความ นั้นแล้ว

บั้นพระอินทร์

๏บัดนี้ จักกล่าวถึงสักโกไท้ อินทาเทวราช

หินศิลาบาทไท้ เลยกะด้างลวดแข็ง
พระจิ่งหลิงล่้าเยี้ยม ในทวีปชมภู

ก็จิ่งเห็นญิงพอย เฮ็ดนาแปงสร้าง
ญิงนั้น ธรรมชาติเซื้อ เป็นแม่โพธิสัตว์ แลนา

นางพ่้าเพ็งปารมี แต่หลังนานล้้า
อินทร์เสด็จจากห้อง ผาสาทวิไชยนต์

ลงมาในเมืองคน เพสเป็นตัวช้าง

พายสารกล้า คือส้าลีขาวอาจ
งามยิ่งย้อย ขาวดั่งเงินเลียง แลนา

เป็นมหานาเคนทร์ ไป่ปานใดเพี้ยง

เพื่อจักมาเป็นคู่แก้ว ญิงพอยทุกข์ยาก
ช้างก็เสด็จด่วนเข้า นาน้อยท่งกาง หั้นแล้ว

แม่นว่า นาเพื่อล้อม เลียนอยู่เป็นถัน
ยังเล่าปีนคันนา ไต่ไปกอยเว้น

ช้างก็แยงนาน้อย ทันกางแกมเพื่อน
แล้วเล่าหลกถอดเข้า กินแล้วเล่าหนี

ฝูงหมู่หินผาล้าน เป็นฮอยช้างเหยียบ

ลัดแผ่นพื้น เลยเข้าป่าไพร
ขว้ามป่าไม้ หลายหลั่นภูผา

แยงไปเมืองจ้าปา จอดเซานครกว้าง

เถิงที่ภูสูงด้าว แดนเมืองนครราช ภูนั้น
เป็นฮูปเนื้อ สิงห์เต้นม่ายกัน

อินทร์ก็นีรมิตไว้ สุดเขตเมืองจ้าปา
ในภูสิงห์ เขตเมืองนครกว้าง

อินทร์ก็ลาเมือก้้า เวหาเสด็จด่วน
แยงที่ผาสาทแก้ว เมืองไท้เทพอินทร์

ดีแก่ดาวดาษข้อน แฝงหยาดหรดี พุ้นเยอ