Page 54 - ebook.msu.ac.th

๔๓

เมื่อนั้น ย่าจิ่งจูงควายเข้า ไปนาสบแอก

บายเซือกทึ้น ดึงแล้วด่าไป

ให้มึง ไปๆเยอควายบักก่้าน้อย หลงพอยพลัดคู่ กูเอย
แม่ซิไถแฮกกล้า นาสร้างใฮ่สวน แม่แล้ว

ไปๆเยอเจ้า ไปไถนาเลี้ยงแม่

ให้เจ้าอดแก่ไถแก่กล้า อย่าได้ละเพียรบักก่้าเอย ไปเยอ
อย่าได้ เสียแฮงทอมเลี้ยงไว้ ในเฮือนนอนคอกเป่า

ให้เจ้า อดสาเลี้ยงเถ้าไว้ อย่าได้เมื่อยแคน ไปเยอ
ควายบักก่้าพ้า เลี้ยงย่ายามพอย กูเอย

มึงอย่าไลกูเสีย ย่าเพียรทอมเลี้ยง
๏แต่นั้น ย่าก็ท้านาไว้ ทันกางแกมเพื่อน

ฝูงพี่น้องชาวบ้าน มาพร้อมซ่อยด้า

แต่นั้น ฝูงเข้าก้า ในนาไถแฮก แลเยอ
ลงซ่าวก้า นาเฮื้อฮุดไถ

ตกก้าไว้ แล้วไถฮุดไถเฝือ

ฝูงชาวนา แฮกด้าดูล้น
เมื่อนั้น นาย่าด้าแล้ว เลยอยู่เย็นใจ

ก็บ่มีเคืองแคน ดั่งนาชาวบ้าน
พอเมื่อด้านาแล้ว เข้าเขียวงามกางท่ง

ยังงามดีลื่นล้น นาเถ้าย่าพอย
อันว่า นาญิงเถ้า เขียวสูงพ้นเพื่อน

ดูเลิศล้้า เสมอเพี้ยงดั่งเลา แท้แล้ว

พอเมื่อ เดือนสิบเต้า ระดูฝนแถมถ่าย
ฟ้าเฮ่งฮ้อง ดังก้องทั่วเมือง

ย่าก็คึดอ่าวโอ้ คะนิงฮุ่งนาตน

คอนๆไป เที่ยวดูนาเข้า
ก็หากดูงามล้วน คือเทาเขียวอ่อน

คือคู่เลาเกศก้้า แคมน้้าฟากของ
๏ค้อมว่า ย่าเบิ่งนาแล้ว เจ้าซื่นซมบาน

เพราะเทื่อเห็นนางาม เกิดดีเขียวเหลื้อม
เมื่อนั้น ชาวนาต้าน จารจาซมซื่น

อันว่า นาย่าเจ้า ก็ยังล้วนก็กว่าเฮา แท้นอ