Page 69 - ebook.msu.ac.th

๕๘

๏เมื่อนั้น เสนาต้าน ตามค้าพระราช

ตูข้อยขีนบ่ได้ ค้าเจ้าสั่งมา ย่าเอย

เมื่อนั้น แม่ก็เมือแถลงต้าน บาคานกอยกล่าว ลูกเอย
พระบาทเจ้า เมืองกว้างอยากเห็น ว่าดาย

พอยเล่าใช้เสเนตรท้าว เชิญอ่อนเมือโฮง

เหมือนดั่งจอมหัวพลัด พรากไปปางนี้
เมื่อนั้น บาศรีแก้ว กุมารขานแม่

เจ้าอย่าได้ย้าน สังแท้ท่อใย แม่เอย
ลูกจักไปแห่งห้อง ทูลราชเล็งโญ ก่อนแล้ว

อันที่แนวภูมี ห่อนขามไผนั้น
แม่นซิสูงเพียงฟ้า สกุลวงศ์บ่มีต่าง แม่เอย

คนเดินดินกินเข้า ตนเจ้าอย่ากัว แม่เอย

เจ้าก็ลีลาผ้าย ลงเฮือนยัวรยาต
ฝูงลูกท้าว วอนเจ้าย่างเดิน

ท้าวก็ย่องๆเนื้อ คีงกาบผิวค้า

พระก็แยงหอปาง ค่อยลีลาขึ้น
บาก็หลิงเห็นราชาท้าว ทงเมืองนั่งแท่น

สถิตเม็งอาสน์ตั้ง เหลืองเหลื้อมเฮื่อเฮือง
ปูสาดล้วน โฮงราชเล็งโญ

พระก็อิงหมอนลาย เฮื่อค้าแดงเข้ม
๏เมื่อนั้น คัชชนามท้าว บ่มีเก็งสักสิ่ง

เสเนตรพร้อม เห็นท้าวหลีกทาง

เจ้าก็เนิดๆเนื้อ กายหมู่เสนา
บาก็แยงภูธร ขาบลงเลยก้ม

ประนมมือไหว้ สามทีแล้วอย่า

เมื่อนั้น ภูวนาถเจ้า เมืองกว้างกล่าวจา
ท้าวนี้ ลูกนายย่าเถ้า เกิดแต่ในอุทร แท้ลือ

ฮู้ว่า เทพาลง โผดญิงพอยไฮ้ นั้นลือ
นับแต่ในเมืองใต้ ชมภูนครราช เฮานี้

ก็บ่ปุนเปียบได้ บาท้าวท่อใย ได้นั้น
เพื่อนก็ซ่าว่าฤทธีท้าว แฮงถองเถิงขนาด ว่าดาย

เฮาอยากเห็นเดชท้าว ปางนี้ซู่อัน แท้แล้ว