Page 70 - ebook.msu.ac.th

๕๙

เมื่อนั้น บาศรีแก้ว คัชชนามต้านตอบ

ก้มขาบเจ้า ประนมนิ้วใส่หัว

ข้าน้อยขอทูลบาทไท้ จอมธิราชเล็งโญ
ขอแก่ เหนือหัวพระ โผดผายชีวังไว้

ท้าวทูลกรไหว้ ราชาภูวนาถ

ก้มขาบไหว้ ประนมนิ้วค่อยจา
ข้าน้อยนี้ลูกย่าเถ้า ทุกขมอดขีนใจ พญาเอย

มีฤทธีแฮงเถิง เกิ่งพรหมภายฟ้า
บ่มีกลัวเก็งย้าน แฮงมีบังเกิด

ใต้แผ่นพื้น บ่มีย้านย่อนแฮง แท้แล้ว

พระราชาลองแฮงท้าว

๏แต่นั้น พระบาทเจ้า จอมราชเล็งโญ
เชิญบาคานลองแฮง เที่ยวพะลันตางหลิ้น

เมื่อนั้น บาศรีแก้ว กุมารภูวนาถ

ทูลบาทพื้น พระเมืองเจ้าบ่ขีน หั้นแล้ว
เมื่อนั้น พระก็ให้ป่าวค้อง ตีทั่วทั้งเมือง

เอากันลงสนามชัย ซู่คนวันนี้
เฮาจักเห็นฤทธีท้าว คัชชนามภูวนาถ แท้แล้ว

เสเนตรพร้อม เมืองท้าวซื่นซม เจ้าเอย
เมื่อนั้น คื่นๆก้อง เท้าทั่วทั้งเมือง

ทมๆเสียงนครศรี ฮีบมวลแฮเต้า

จารจาต้าน ทั้งเมืองดังสนั่น
ลือซ่าเท้า ดังก้องทั่วเมือง

เมื่อนั้น จอมเมืองเจ้า ราชาพญาใหญ่

เสด็จแท่นแก้ว เกยกว้างที่สถาน
พระก็ให้เลือกช้าง ตัวใหญ่เพ็งมัน

มหานาเคนทร์ เผือกขาวสารช้าง
ลวงสูงได้ ดอยหลวงผาแอ่น

แล่นคือช้างแก้ว แฮงกล้าเกิ่งเสมรุ
น้าเอามาสนามหลวง ป่อยมันวางไว้

พายสารช้าง เมามันฮ้องเสี่ยง