Page 71 - ebook.msu.ac.th

๖๐

๏แต่นั้น ภูวนาถท้าว บ่มีย้านแล่นเถิง

เมื่อนั้น ช้างใหญ่ย้อย ฮับพากย์เล็งโญ

บาคานกุมจับ บ่ติงตัวได้
บาก็เอานิ้วก้อย ทั้งสองฮัดโฮบ

ติงตัวบ่ได้ เสมอด้ามดั่งตอ

เอามือจับบายงา โฮบแฮงเลยล้ม
พายสารช้าง ตกมันก้นขี้ทั่ง

เหมือนดั่ง ช้างอ่อนฮ้าย แฮงกล้าท่อเม็ดงา
ท้าวเสด็จเผ่นขึ้น อากาศกางหาว

เอามือถกถอดตาล คู่มือสองก้้า
ยังทะยานตนเข้า เมือในสนามใหญ่

บายแก้วฟ้อน ทวายหลิ้นแกว่งไกว

คือดั่งยวงนุ่นฝ้าย ติดแห่งปายมือ
ชาวเมืองมวล ผ่อดูตาย้าน

พอยเล่าขนคีงค้าม ขนหัวอกสั่น

ลือเดชท้าว ปางนั้นทั่วเมือง หั้นแล้ว
๏เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว พญาใหญ่จอมเมือง

เสด็จโจมเอาบาคาน ใส่เพาเลยอุ้ม
ตั้งหากอัศจรรย์แท้ สายใจเจ้าพ่อ กูเอย

พ่อจักเอาแจ่มเจ้า แทนสร้างสืบเมือง พ่อแล้ว
เมื่ออายุเจ้าครบ สิบหกปีควรชอบ เมื่อใด

พ่อจักเวนมอบบ้าน เมืองให้แก่บา พ่อแล้ว

เมื่อนั้น คัชชนามท้าว นบนอบทูลถวาย
ขอแก่จอมหัวพระ อย่าเคืองดอมน้อย

ข้าน้อยเป็นคนทุกข์ไฮ้ ทาสาเซื้อไพร่ พญาเอย

บ่ใช่เซื้อชาติเจ้า เทียมท้าวบ่ห่อนคือ ดอกนา
แนวคนทุกข์ไฮ้ เทียมขุนบ่ห่อนค่อง

ชาติไพร่ฟ้า เทียมท้าวบ่ห่อนคอง
คือกาด้าปี้ เทียมหงส์บ่ห่อนค่อง

คือดาวอยู่ฟ้า เทียมซ้อนหน่วยพระจันทร์ นั้นแล้ว
๏ข้าน้อยนี้ ทุกขมอดไฮ้ พอยเล่าขีนใจ พญาเอย

ชาติที่แนวกาด้า ถ่อยเสียผางฮ้าย