Page 130 - ebook.msu.ac.th

๑๑๙

พอเมื่อราตีข้อน ดาราใกล้ซิฮุ่ง มาแล้ว

ดีท่อ เหมือยหมอกค้าง เฮียวไม้มืดมัว

เมื่อนั้น สูรย์เผ่นขึ้น แฝงฝ่ายบูรพา พุ้นเยอ
บาคานเลยลุก สว่ายสีสรงหน้า

ค้อมว่า กินงายแล้ว คอนค้าขัดดาบ

รัสสีแจ่มเจ้า ยอนิ้วบอกทาง แท้แล้ว
๏เมื่อนั้น บาก็ยอมือไหว้ รัสสีเจ้าเลิกลา

บาบุญกว้าง ตามทางเดินย่าง
เถิงด่านด้าว บาท้าวค่อยไป

พอเห็นสะพาดพร้อม ดอยใหญ่หิมพานต์ พุ้นเยอ
อุมคุมเขียว หมอกเหมือยลงกั้ว

บาก็น้าตีนเท้า เถิงคุงคาง่อน

ก็จิ่งเห็นบ่อนยั้ง ฮอยช้างเหยียบผา หั้นแล้ว
ค้อมว่า ไปฮอดแล้ว ท้าวซื่นซมบาน

บาคานเลย ลวดน้าฮอยช้าง

หลิงเห็นลิงกังเต้น เป็นถันเดียระดาษ พุ้นเยอ
มีทั้งตาลตาดตั้ง ทั้งพร้าวหมากพลู

ฟังยินซว่าๆฮ้อง นกฮอกเซยซม พุ้นเยอ
พึงคณาหลาย แขกกาแกมเค้า

สังกาฮ้อง เซยซมในเถื่อน
เสียงสนั่นก้อง ไพรกว้างมี่มัน

หลิงเห็นหญ้าแพกขึ้น ซ้องซ่อเขียวนิล พุ้นเยอ

มีในหิมพานต์หลวง ทั่วไพรดงกว้าง
๏แต่นั้น บาศรีแก้ว ยินดีซมซื่น

เพราะเพื่อเห็นไพรเขียว ดังนิลนางย้อม

เจ้าก็กอยแฮงขว้าม ดอยสูงแสนง่อน
ฮอดแห่งห้อง พะนังกว้างค่อยเซา หั้นแล้ว

พอเห็นสะพาดหญ้า บัวแบ่งบานงาม พุ้นเยอ
มีทั้งนีลุบลไข กาบเขียวงามเหลื้อม

หลิงเห็นกุททุลีก้วย แคมชลก้านก่อง พุ้นเยอ
ก้วยตีบน้อย ตีนเต่าหมูสี

อี่อองตานี หน่วยเหลืองยาวย้อย