Page 127 - ebook.msu.ac.th

๑๑๖

เผดหนึ่งนั้น ตีนด้าต้น มือเล่าตีหัว

ทั้งตีนมือ เกิดเป็นหลาวค้อน

ยังทะยานตนขึ้น เวหาเหาะแอ่น
ฝูงหมู่แฮ้ง กาฮ้ายไล่กิน นั้นแล้ว

อันนี้ มีปากได้ เว้าแห่งทางผิด

กรรมเวรมัน เกิดเป็นนางม้อน

คัชชนามเห็นเผด
เผดหนึ่ง มือยาวกว้าง ใบตาลเสมอภาค

นิ้วแลบส้วย เหมือนแท้ดั่งงู
แขนจองส้วย เสมอคันธนูก่ง

วิบากเบื้อง มันได้ลักของ

เผดหนึ่งนั้น ตัวสูงได้ ซาววาขึ้นใหญ่
เกิดเป็นหนวกใบ้ เห็นแล้วไล่คน

เผดนี้มีบาปได้ ปางก่อนพาบหลาว

ปืนยาย้า แต่งกงยิงเนื้อ
เผดหนึ่งนั้น ตีนต่อติดกัน

เป็นไฟลุก ออกมาลนหน้า
อันนี้ กรรมเวรได้ ติเตียนสับส่อ

ไปคว่าเว้า เตียนต้านหมู่พระสงฆ์
ฝูงกาแฮ้ง บินไล่แซวๆ

กรรมเวรมัน เยาะพระสงฆ์เภม้าง แท้แล้ว

๏เมื่อนั้น บาศรีแก้ว กุมารยินหน่าย
ก็เทื่อวิบากเบื้อง เวรห้อยแห่งเขา หั้นแล้ว

แต่นั้น เจ้าก็บ่ปากต้าน ถามแห่งอันใด

บาคานเลย ลวดกายไปหน้า
ก็บ่เห็นฮอยช้าง ทางใดผ้อจวบ เสียแล้ว

เจ้าก็คึดคั่งแค้น ยินเศร้าโสกเหงา
พอเมื่อ สุริโยค้อย ลงแลงใกล้ซิค่้า

ภูวนาถเจ้า จอมซ้อยซื่นซม
เทื่อเห็นดาวดาษฟ้า ขงเขตรัสสีสมณ์

รัสมีโฮงแสง ฮุ่งเฮืองเหนือฟ้า