Page 128 - ebook.msu.ac.th

๑๑๗

งามคืออินทร์ลงตั้ง นภดลเวหาส

แสงหยาดย้อย เหนือฟ้าเมฆโพยม

เมื่อนั้น บาศรีแก้ว กุมารเสด็จด่วน
เลยเล่าฮอดแห่งห้อง บุญกว้างพระรัสสี หั้นแล้ว

บาบ่าวท้าว นบนอบทูลถวาย

วันทานบ ขาบลงเหนือพื้น
ประนมมือไหว้ เหนือหัวสามเทื่อ

แต่นั้น บาบ่าวท้าว แพงล้านจิ่งแถลง
อันว่า รัสสีเจ้า ยังค่อยทงเพียร

สร้างสมภาร ผายโผดจิงลือ
ยังค่อยสันหมากไม้ ตางเข้าอยู่ดี แด่ลือ

เมื่อนั้น รัสสีเจ้า จอมธรรมกอยกล่าว

นับแต่ เฮามาอยู่ด่านด้าว ไพรกว้างพ่้านาน
ยังค่อยสันลูกไม้ ทั้งเผือกหัวมัน ท่านเอย

เฮายังค่อยท้าไมตรี โผดผายบุญกว้าง

ก็เทื่อคะนิงเถิงห้อง นีรพานสุขยิ่ง จิงแล้ว
หลานเล่าเข้าป่าไม้ มาพี้ฮอดดี แท้ลือ

ท่อว่า เป็นพาลเข้า แสวงหาลักลอบ นั้นลือ
ฮู้ว่า แสวงหาล้าเนื้อ ในด้าวด่านดง

ฮู้ว่า ท่านจักมาอยู่สร้าง บุญกว้างโผดผาย

คัชชนามจารจากับรัสสี

๏เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ฮับพากย์พอยขาน
อรซอนเสียง ดั่งอินทร์ลงต้าน

ขอแก่พระรัสสีเจ้า กูณาผายโผด จิงเทอญ

ข้าน้อยขอหวังเพิ่งเจ้า บุญกว้างเทื่อแคน พระเอย
ข้าน้อยจักเล่าแต่เค้า ปางก่อนปฐมา

จอมหัวเอย ค่อยฟังจิงแจ้ง
ข้าน้อยมีนามกรแท้ คัชชนามโดยซื่อ

แม่ผู่ข้าได้กินน้้าฮอยช้าง ตนข้าเกิดมา
ข้าน้อยจิ่งเดินประเทศด้าว ตามหาพ่อปิตา

น้าฮอยสาร พ่อตนเดินดั้น