Page 132 - ebook.msu.ac.th

๑๒๑

เจ้าก็นิททาได้ เขาแฮงนอนเถื่อน

ฟังเสียงแซวแขกฮ้อง ไพรกว้างมี่นัน

๏เมื่อนั้น หลิงเบิ่งดาวดาษข้อน แฝงฝ่ายทักษิน พุ้นเยอ
ดีท่อ วาโยลม เบิกบนเลยข้อน

เมื่อนั้น ราตีค้อย คาลงใกล้ฮุ่ง

ภูวนาถเจ้า หลามเข้าลวดเสวย
พอเมื่อลมล่วงฟ้า สูรย์เฮื่อเฮืองแสง พุ้นเยอ

บาคานเลย เลิกราน้าช้าง
ฟังยินฮึนๆก้อง แฮดตื่นในดง พู้นเยอ

ทั้งกวางซาย ละมั่งฟานงัวล้าน
เขาก็โตนตื่นเต้น หนีไกลกอยหลีก

เมื่อนั้น พระบาทเจ้า จอมซ้อยลวงกาย หั้นแล้ว

พอเห็นสะพาดตั้ง เขาใหญ่หิมพานต์ พุ้นเยอ
มาลาหอม ทั่วไพรดงกว้าง

มีทั้งผาค้าตั้ง แสงใสเฮืองฮุ่ง

ฝูงหมู่หินก้อนล้าน แสนชั้นยอดมะณี
เฮืองเฮื่อเค้า ทุกที่ไพรพะนอม พุ้นเยอ

บาคานเลย ล่วงกายไปหน้า
หลิงเห็นจ้าปาสร้อย สุรพีบานแบ่ง

ดีท่อ ภูมเรศฮ้อง บินผ้ายเผ่นผยอง
พอเห็นสะพาดไม้ ขงเขตพระรัสสี

พระก็เที่ยวโคจร ซู่วันแลงเช้า

๏เมื่อนั้น บาคานท้าว เทียวทางโดยฮีบ
ไหว้เถื่อนกว้าง หลายมื้อพ่้านาน แท้แล้ว

เมื่อนั้น ทางท่องเถ้า เถิงที่วงกต พุ้นเยอ

อุมทุมเขียว มืดมัวมีมั้ว
ฟังเสียงราชสีห์ฮ้อง เทิงดอยถ้้าเถื่อน พุ้นเยอ

เสียงปีปฮ้อง ไพรกว้างมี่นัน
แต่นั้น เจ้าก็แฝงฝ่ายก้้า เขาใหญ่พระคีรี พุ้นเยอ

บาคานลัด ล่วงน้าฮอยช้าง
ฟังยินออนซอนฮ้อง เสียงใสกรวีก พุ้นเยอ

คือดั่งเสียงปี่แอ้ เพ็งพร้อมเสพพระอินทร์ แท้นอ