Page 125 - ebook.msu.ac.th

๑๑๔

แสนติ่วช้าง อนันตื้อเนตรนอง

บัดนี้ พอยเล่าสับไขว่ไว้ ฮอยใหญ่ปนกัน แลนา

บาคานเลย ลวดหลงฮอยช้าง
เจ้าก็ยินทงแค้น ในทวงอิดเหมื่อย

อกสั่นพื้น ทวงม้างปวดกระสัน

ตั้งหากแถมทุกข์แท้ เป็นยิ่งในทวง
ฮ้อยที่มีบาปกรรม แก่หลังมาแล้ว

พอยเล่าหลงฮอยช้าง พลัดอยู่ในไพร
ดังนี้ ใค่จักคืนเมืองหลัง ก็ใช่การเป็นฮ้าย

ลวงนี้ กรรมเวรข้อง มาเถิงเป็นขนาด
ฮ้อยที่ จักดับชาติแพ้ ตายเมี้ยนแค่ไพร นี้แล้ว

๏โอนอ ปานนี้แม่ก่้าพ้า กูอยู่สันใด นี้เด

บัดนี้ กูหากมาการตาย แค่ไพรพงศ์เนื้อ
ปานนี้ แม่ก็ทงสะออนไห้ หากูฮ้องฮ่้า พุ้นแล้ว

ขอแม่ยืนยิ่งล้้า เถิงเท้าหมื่นปี แด่ท้อน

โอนอ มาอิดูไม้ฮ้อยกอฮ้อยต้น กูอยู่สันใด เดนอ
ทั้งชายแฮง แก่เกวียนพอฮ้อย

บัดนี้ กูหากน้าฮอยช้าง หลงเสียบ่ผ้อจวบ
เจ้าก็เสวยราชสร้าง เมืองกว้างค่อยอยู่ดี แด่เนอ

ยามเมื่อกูทุกข์ยากไฮ้ บ่มีไผพร้อมพ่้า
มีแต่สองแจ่มเจ้า บาท้าวแนบน้า แท้แล้ว

คาวนี้ กรรมกูแก้ว หลงฮอยช้างป่า เสียแล้ว

เป็นดั่งนกใส่ฮ้อง บินผ้ายผ่านทาง หั้นแล้ว
ท้าวก็คึดโสกให้ หิวหอดเททวง

ชลทาไหล หลั่งลงฮ้าหน้า

ยังเล่าไปแสวงดั้น หาฮอยช้างย่้า ไปนั้น
ก็บ่ฮู้ฮ่อมเบื้อง ฮอยช้างส่วนสน แท้แล้ว

๏ปางนั้น เจ้าก็ผัดถีบดั้น หาที่ทางใด
ท้าวเลาะไปมา ก็ท่อฮอยสุดเสี้ยง

บ่เห็นฮอยใด เหียบกายไปหน้า
เจ้าก็คอนๆเข้า ดงดอนดั้นป่า ไปนั้น

ก็บ่เห็นบ่อนยั้ง ฮอยช้างพ่อตน แท้แล้ว