Page 126 - ebook.msu.ac.th

๑๑๕

แต่นั้น เจ้าก็ลัดเล่งลิ้ว เถิงดอยดงเผด

ฝูงหมู่แฮ้ง กาฮ้ายไล่กิน

คื่นๆก้อง เผดใหญ่ผาไป พุ้นเยอ
เค็งๆเสียง เผดผีแฮงฮ้อง

เมื่อนั้น บาศรีแก้ว คัชชนามดูหลาก

เจ้าก็ซั้กเข้าใกล้ ดูแจ้งจิ่งถาม
เจ้าจิ่งปากกล่าวต้าน ถามแห่งกรรมเวร

ได้ท้ากรรมสันใด บาปจิ่งถองเถิงเนื้อ
แต่นั้น เขาก็จารจาต้าน กรรมหลังชาติก่อน

เผดหนึ่ง กงเกวียนตั้ง เทินหัวผันอยู่
เลือดอาบย้อย แดงเข้มดั่งฝาง

ปางก่อนนั้น กรรมมันได้ ลืมคุณพ่อแม่

สวยเสียดเว้า ค้าฮ้ายพ่อแม่ตน หั้นแล้ว
เผดหนึ่ง ย่างผ่าไฟฮ้อน แสงไฟลุกลวบ

คื่นๆก้อง คือฟ้าแผดเสียง

คีงบวบบี้ ยีย่อยเป็นผง
ทั้งคีงคือ ดั่งไฟลามไหม้

พอยเล่าเค็งๆฮ้อง กรรมเวรมาบีบ
อันนี้ เป็นแต่กรรมเวรเบื้อง ปางหลังน้าส่ง

มันได้กุมกอดเกี้ยว เมียเจ้าเพิ่นหวง ท่านนั้น
กับทังญิงเผดฮ้าย กะท้าสิ่งสันเดียว

เวรังเถิง เทื่อมันมีชู่ แท้แล้ว

๏เผดหนึ่ง พายลึงค์ไว้ เอาห้าฮองนั่ง
ทั้งเล่าถือไม้ค้อน ตีต้องถืกหัว

อันนี้ ชาติก่อนพุ้น เป็นญิงมิสสาจาร

กรรมเวรมัน เกิดเป็นขุนกวนบ้าน
มันข่มเห็งชาวบ้าน ชาวเมืองบังเบียด

ตามึนทึน ท่อกะบุ้งโตนเต้น
แซวๆฮ้อง กากินสับตอด

ดึงจ่องท้อง กาเต้นตอดตา
ปางก่อนนั้น เป็นนายเพ็ชคาด

เวรแต่ชาติภายพุ้น ตามให้แก่มัน