Page 129 - ebook.msu.ac.th

๑๑๘

อันนี้ ฮ้อยที่อินทาเจ้า ลงมาผายโผด จิงแล้ว

ช้างนั้น เหยียบแผ่นก้อน หินล้านหล่มลง พระเอย

ข้าน้อยเดินดุ่งดั้น น้าพ่อมาไกล
พอยเล่าหลงฮอย เสียที่ไพรดงกว้าง

ก็จิ่งทนสะออนไห้ ในทวงจักแตก พระเอย

เทื่อข้าน้อย หลงฮอยแจ่มเจ้า ในห้องด่านดง
ขอแก่รัสสีเจ้า จอมบุญผายโผด แด่ท้อน

หลอนว่าเห็นบ่อนยั้ง ฮอยช้างเหยียบผา บ่ฮู้
๏เมื่อนั้น รัสสีเจ้า จอมบุญตัดส่อง

ท้าวอย่าย้าย สังแท้ท่อใย ท่านเอย
เฮาก็ยัง เทียวด่านด้าว ดั้นดุ่งโคจร

อันว่า ฮอยนาโค เหยียบผาคุงพื้น

เฮาก็ยังเห็นก้้า ดอยสูงแสนง่อน พุ้นดาย
ช้างนั้น แฝงฝ่ายก้้า ดงกว้างจิ่มภู พุ้นแล้ว

ท่านก็ยังหนุ่มน้อย พลัดอยู่ในไพร ดังนี้

เฮาก็เห็นบาคาน อิดูตนน้อย
เถิงเมื่อวันลุนพุ้น ยามงายแดดอ่อนๆ

เฮาจักไปบอกให้ บาท้าวจิ่งน้า หั้นท้อน
เมื่อนั้น ภูมีได้ ยินค้ารัสสีกล่าว

เหมือนดั่งได้ท่อนท้าว เมืองกว้างฟากสวรรค์ หั้นแล้ว
บาก็ยอมือไหว้ พระรัสสีทูลเกศ

ก็จิ่งซมซื่นได้ โดยแม้งแม่นมโน หั้นแล้ว

แต่นั้น จันทร์เสด็จขึ้น เถิงเมื่อกลองเดิก
บาก็เนาคีงแพง ค่อยนอนในหั้น

๏เมื่อนั้น รัสสีตั้ง ภาวนาผายโผด

เห็นซู่ชั้น เมืองฟ้าฟากสวรรค์
เหลียวเห็นถัดถั่นฟ้า ลมล่วงเมโฆ พุ้นเยอ

ออนซอนเสียงทะนีนงคาน อ่อยซูหาซู้
ฟังยินคอนๆฮ้อง เทิงภูเบ็ดป่อง พุ้นเยอ

แสงล่วงเท้า ไพรกว้างซู่ภาย
พอเห็นอรซอนฟ้า เมฆล่วงน้าลม พุ้นเยอ

ดีท่อดาราใส ฮุ่งเฮืองเทิงฟ้า