Page 136 - ebook.msu.ac.th

๑๒๕

ถัดนั้น ฝูงหมากมี้ ขนุนถั่วทั้งไฟ

เฟืองแงวหวาน เว่อนาวทั้งเกี้ยง

มีหมากขวิดเผือกไม้ ชุมภู่หมากม่วง
ยมตาลและพร้าว เลียนไว้หมื่นถัน

เนืองนันเต็ม ทั่วไพรในด้าว

อินทร์แปงไว้ อะโนมาเต็มป่า
หลายถันแถว หมู่เคือพูเกี้ยว

บ่อาจคัวรนาได้ มีหลายแสนส่้า
คือดั่งสวนเทพก้้า เมืองฟ้าไป่ปาน

เจ้าก็หลิงอะโนมาแก้ว มโนทวงซมซื่น
มีทั้งเขาใหญ่ได้ ทั้งห้าเขตเขา

วงแวดล้อม ยวงยื่นเฮืองงาม

ระวังแคมสะ ดั่งนาคนสร้าง
ตั้งหากงามสุดล้้า หิมพานต์พงศ์เถื่อน

ห้าแม่น้้า ไหลเข้าพ่้ามวล

พอเห็นตาดๆน้้า ไหลเลื่อนตีนผา พุ้นเยอ
ลมมาซู หอบเอาเมือฟ้า

ลมมาแล้ว เป็นฝนฮ้าแผ่น
บางพ่องเป็นแม่น้้า ทั้งห้าหลั่งไหล นั้นแล้ว

๏แต่นั้น ท้าวเล่าเยี้ยม สะใหญ่ทั้งเจ็ด
ดูไกลสุด ชั่วตาเต็มยื้อ

ดูดั่งเจ็ดสะกว้าง เสมอกันงามซวด เฮ้วนอ

พระก็หลิงล่้าเยี้ยม ฮอยช้างชู่ทาง หั้นแล้ว
เมื่อนั้น ผู่แก่นแก้ว คอยล่้าหลิงดู

ก็จิ่งเห็นฮอยสาร แทบโนมนะทีน้้า

หินแลงก้อน ฮอยสารหลุบหล่ม
จ้าจื่อได้ ฮอยช้างพ่อตน

เมื่อนั้น ภูมีเจ้า ยินดีซมซื่น
พระก็เซาฝั่งน้้า อะโนมากว้างอยู่เย็น หั้นแล้ว

เจ้าก็ลงอาบน้้า ทางท่าขั้นใดเงิน
เหมือนดั่งอินทร์ลงผาย จากเมืองภายฟ้า

เจ้าก็ลงอาบน้้า สะศรีสรงเกศ