Page 137 - ebook.msu.ac.th

๑๒๖

บาบ่าวท้าว เย็นเนื้อซื่นบาน

เมื่อนั้น สิทธิเดชแก้ว คอยล่้าหลิงดู

เห็นหมู่เทพาลง อาบสีสรงหลิ้น
ภูธรท้าว คัชชนามซมซื่น

เจ้าก็หลิงล่้าเยี้ยม ดูถ้วนซู่อัน แท้แล้ว

๏เมื่อนั้น ฮื่นๆก้อง หลายหมู่เทพา
เขาก็เอากันลง ขั้นใดเงินลอยหลิ้น

หลายแสนชั้น เทวาลงท่า
เสียงม่วนแม้ง ลงหลิ้นท่าเพียง

น้้านั้น ใสส่องแจ้ง เถิงพื้นแว่นแยง
มีพญานาคราชเจ้า ฝูงหมู่ลวงค้า

เขาก็ยนๆไกว แกว่งหางเหินฟ้า

ดีแก่หงส์ค้าผ้าย บริวารลงอาบ
แอะแอ่นหลิ้น ลงน้้าแค่วัง

ดีท่อ ยาบๆเหลื้อม ใสส่องเทพา พุ้นเยอ

วังใสสุด ส่องลงคุงพื้น
สัพพะสันสิงห์ช้าง ราชสีห์ลงอาบ

ฮื่นๆก้อง เต็มน้้าฟั่งเฟือน
พอเห็นยาบๆเหลื้อม ฝูงหมู่กินนรี

เขาก็บินบนไหล หลั่งมาเหนือฟ้า
ฝูงหมู่กินนรีน้อย บริวารมีมาก

เขาก็ลงอาบน้้า ลอยหลิ้นแค่วัง

เขาก็ขับแอ่นฟ้อน กางปีกเหินหาง
ยังเล่าตีพิณเพ็ง ดีดสีเสียงห้าว

ยินสนุกหลิ้น ภาษาเสียงเสพ ที่นั้น

ท้าวย่องๆเข้า ไปเยี้ยมล่้าดู
บาก็เห็นชาวเทพไท้ หลายส่้านานา

หลายภาษา หมู่กินนรีน้อย
มาแต่ทางหนห้อง ภูเขาไกลาส มาแล้ว

เพื่อจักสะเกศเกล้า ประสงค์หลิ้นแค่สะพัง หั้นแล้ว
๏อันว่า นางหนึ่งนั้น ลูกแห่งจอมกษัตริย์

เฮียกว่า “นางปทุมา” เปียบนางนครฟ้า