Page 139 - ebook.msu.ac.th

๑๒๘

เจ้านี้ แม่นราชาท้าว พญาหลวงเมืองใหญ่ นั้นเด

ลือว่า คนเดียวหลง ฮอดเฮียมภายพี้

อันว่า ในไพรกว้าง สัตรูมีมาก
ท้าวเล่าขว้ามป่ากว้าง มาได้ดั่งใด พี่เด

สังมาละน้องไว้ นอนคีกคีงพอย ดังนี้

ลือว่า ตนเดียวทง อยู่ไพรแกมเนื้อ
ย้านท่อศรีเสลียวแก้ว ภายหลังเหลียวฮุ่ง หาแล้ว

เชิญพระเจ้าติ้วส้อย เมือซ้อนที่หลัง ก่อนเทอญ
๏เมื่อนั้น พระบาทเจ้า แถลงตอบกินนรี

พี่ก็เดินมาหา เพื่อประสงค์ดอมแก้ว
พี่ก็พาเพื่อนดั้น สัตรูเบียนมีมาก จิงแล้ว

พี่ก็ คึดต่อน้องแผ่นผู้ บุญกว้างผู่เดียว เจ้าเอย

อวนนี้ เห็นหน้าน้อง ดูค่องค้าคึด พี่แล้ว
อันนี้ ฮ้อยที่บุญอวนสุข ได้ฮ่วมเฮียมอวนน้อง

พี่หากเหลือค้าคึดแค้น คะนิงนางทงโสก

ก็จิ่ง มาฮอดแก้วแก่นผู้ องค์น้องที่ประสงค์ พี่แล้ว
พี่นี้ แนวชาติเซื้อ กษัตริย์ใหญ่พงศ์พญา แท้แล้ว

บ่กว่าแต่ วิญญาณทิพย์ หากซิผายเห็นแจ้ง
พี่นี้ ธรรมชาติเซื้อ พญาศรีสาเกส ภายพุ้น

เพื่อนก็ลือว่าอ้ายนี้ แฮงเก่งกล้าเสมอแท้ดั่งอินทร์ นั้นแล้ว
น้องอย่าว่า อวนบอกต้าน ยอแห่งตนตัว แท้เด

พี่นี้สมภารเพ็ง แห่งอินทร์เมืองฟ้า

นับแต่ เดินประเทศด้าว เสวยราชสองเมือง พี่แล้ว
อวนได้ผีตาย ให้เล่าคืนหลายแท้

หลายแสนฮ้อย คืนมาสันเก่า

ขอแก่ศรีเสลียวแก้ว แพงเพามาโผด พี่ท้อน
พี่ก็มักใค่ต้าน ดอมน้องด่วนลง เที่ยวเทอญ

คัชชนามเว้าสาวกินนรี

๏เมื่อนั้น หนักหนุ่มหน้า นางนาถกินนรี
นางก็เอินเทินเสียง กล่าวจาจงต้าน

แต่ว่า ทิฎฐิท้าว ยังมีสันกล่าว มานั้น