Page 141 - ebook.msu.ac.th

๑๓๐

อุ้มฮ่อนฟ้า บาท้าวจูบซม เจ้าเอย

เมื่อนั้น บริวารย้าน ตกใจเฟือนฟั่ง

เขาก็เห็นบาบ่าวอุ้ม เอาน้อยด่วนลง หั้นแล้ว
เมื่อนั้น ยั่งๆหน้า น้อยนาถยินอาย

สายสมรนารี จิ่งล่วงลงน้าเจ้า

เขาก็ยายยังล้อม สองศรีสมสะอาด
โสมฮูปย้อง แมนฟ้าไป่ปาน เจ้าเอย

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว เลยต้านต่อนาง
พี่นี้ เหมือนดั่งจันโทผ้าย เวหาเฮืองฮุ่ง จิงดาย

พอยเล่ากล้าก้าม้าง เอาได้ดั่งประสงค์ นี้เด
เมื่อนั้น นางก็ปากกล่าวต้าน จาราชเล็งโญ

ขอแก่ภูมีพระ อย่าหลอนยันหย้อ

นับแต่โยโสแท้ หลิงดายดูเป่า จิงแล้ว
พอยเล่ามา พบผู่แก่นไท้ บุญกว้างบาทค้า นี้แล้ว

ขอแก่สิทธิเดชท้าว อย่าฮ้าเมือหลัง นั้นเทอญ

ชาตินี้แนวพญาทอน หากเป็นสันนี้
เฮียมหากกัวเก็งแท้ พระอวนเฮียมหากคึดต่าง จิงแล้ว

เก็งท่อ พระมีที่ซ้อน ฮามน้องบ่ประสงค์ หั้นแล้ว
เฮียมนี้ปดปีกแล้ว อวนจักไป่วางเสีย หั้นแล้ว

เฮียมจักหมดคีงแพง เทื่อพระอวนมาเย้า แท้แล้ว
๏เมื่อนั้น ศรีเสลียวแก้ว เซยซมฮักนาถ

บาบ่าวน้าว คอน้องกอดซม

สองก็ดั่นๆดิ้น ดิ้นดั่นดอมกัน
ดีแก่มือเซยซม ลูบนมกรหลิ้น

มือซอนต้อง คีงบางเนื้อค่อง

บาต่อยต้อง นมน้องหากอุ่นทวง แท้แล้ว
เมื่อนั้น สองแพงฝั้น เฝือกันกั้วกิ่น

ดีแก่สองแลกหลิ้น ปันป้องเผี่ยนสลา
ท้าวกอดอุ้ม ซมกิ่นกินนรี

นางยินอายฝูงทาสี คอบบาไทท้าว
อันจักตามใจท้าว ทนสะออนมีเปิด จิงแล้ว

แม่นจักเอาห้อยค้อง คอไว้ก็ล้าแยง