Page 140 - ebook.msu.ac.th

๑๒๙

พี่ซิผายผ่านฟ้า ทะยานได้อี่เฮียม บุเด

ผิว่า ผู่ใสท้าว ทะยานฮอดเวหา ดังนั้น

ฮ้อยที่บุญเคยสรวง ขอดแนนมาให้
น้องบ่มีขีนท้าว ทันย้าประสงค์บ่อน ปางนั้น

บัดนี้ เชิญพระผู้แก่นไท้ ทะยานหลิ้นดั่งเฮียม ก่อนเทอญ

เมื่อนั้น เจ้าก็ปากกล่าวต้าน จาอ่อนกินนรี
เชิญพระกูณาอวน โผดลงพอต้าน

อวนนี้ แนวคนแท้ บ่ห่อนบินเหนือเมฆ ได้นั้น
น้องเล่ามากล่าวต้าน ความนี้เสียดสี พี่เด

แข็งว่า เซื้อชาติชั้น ชาวเทศกินนรี สิ่งนั้น
ก็ส่วนเอโกบิน ฮอดเมืองพระอวนน้อง

เมื่อนั้น ปทุมาต้าน ลองดูคุณพระราช จิงท้อน

นางก็บินสอดฟ้า จาแก้วยอดชาย
เจ้าผู่เดินแผ่นพื้น ประสงค์ฮ่วมเฮียงเสนห์

น้องนี้ บุญบ่เคยเดินดิน สิ่งใดซิไปได้

ผิว่า พี่บ่อดกอดอุ้ม เหมือนดั่งทารกา ดังนั้น
น้องจักไปดอมอวน ยากกะใจซิเดินได้

พี่จงกูณาน้อง ตนเฮียมบ่เคยย่าง แด่ท้อน
เคยแต่แอะแอ่นฟ้อน ในน้้าแม่นะที นั้นแล้ว

น้องนี้ บุญบ่เคยคาดได้ เฮียงฮ่วมจอมพญา
จิ่งบ่สมปางทอง ผาสาทสูงเหลืองเหลื้อม

เคยแต่นอนในห้อง คูหาไพรยะมาต นั้นแล้ว

ประสงค์เป็นข้อยซ่วงใช้ เทิงฟ้าน้องบ่ขีน พี่แล้ว
๏เมื่อนั้น พระบาทเจ้า ท่งเคื่องกษัตรา

ดีท่อ ปทุมาเห็นสายสมร ลวดกระสันดอมท้าว

เมื่อนั้น พระก็ผันตนขึ้น ภายบนเถิงนาถ
ท้าวก็กุมแก่นแก้ว พระนางน้องด่วนลง หั้นแล้ว

ปองตนอุ้ม เอานางเทียมพ่าง
เหนือเมฆฟ้า พระองค์ได้ฮ่วมนาง

เมื่อนั้น นางนาถย้าน ตกขมะหลงจิต
พระก็เอานางแพง นั่งเพาซมอุ้ม

โจมนางน้อย แพงขวัญคีงอุ่น