Page 138 - ebook.msu.ac.th

๑๒๗

เมื่อนั้น พระบาทเจ้า บังเกิดเสนหา มากแล้ว

พระก็ คะนิงในใจคึด ประสงค์ดอมน้อง

ใจบาท้าว ทวงกระสันอกสั่น
คึดอยากได้ก่อมกิ้ง เสนห์ฝั้นฮ่วมเฮียง เจ้าเอย

เมื่อนั้น ยังมีทาสีแก้ว ปทุมาไปเปี่ยว

ท้าวก็มักใค่หลิ้น น้าน้องลัดหา หั้นแล้ว
นางนั้น เห็นใค่ย้าน คึดว่าแม่นโจโร

นางทาสี ปัวป่วงคืนไปเว้า
ข้อยก็เห็นท้าวหนึ่งนั้น เยียวว่าแม่นโจรมาร เจ้าเอย

บาคานหยับ เข้ามาแวนใกล้
ข้อยก็เยี่ยวว่า บาจักกุมเอาแท้ กัวเก็งย้านสั่น

บาก็หยับเข้าใกล้ ตัวข้อยเล่าหนี แท้แล้ว

อันว่า โสมฮูปท้าว งามเกิ่งพระอินทา
ฮ้อยที่แนวราชา หน่อเมืองจิงแท้

เมื่อนั้น ศรีเสลียวแก้ว ปทุมาเลยกล่าว

คันว่าเห็นเที่ยงแท้ เชิญท้าวด่วนมา ชอบดาย
หลอนว่า มักม่วนหลิ้น ดอมอ่อนจารจา บ่ฮู้

อันแต่ ชายสามาลย์ บ่ห่อนมาเถิงพี้
อันนี้ ฮ้อยที่นักบุญผู้ คนเซ็งฤทธีมาก จิงแล้ว

หากจักเห็นที่อ้าง ภายหน้าเบ่าสงค์ แท้ดาย
๏บัดนี้ เฮาจักได้บินเผ่นขึ้น อากาศหลิงดู ก่อนเทอญ

เขาก็หยานบินบน เบิ่งบาไทท้าว

แต่นั้น ค้าเสินแก้ว ปทุมาหลิงล่้า
นางเล่าเห็นแก่นแก้ว บาท้าวอยู่เสงียม หั้นแล้ว

ดูดั่งสมฮูปท้าว งามยิ่งเทพา

เมื่อนั้น ศรีเสลียวพระ กล่าวจาจงต้าน
ข้อยนี้ราชาเจ้า เมืองไกลเดินประเทศ จิงแล้ว

บ่ใช่ชายชั่วช้า เดินดั้นเที่ยวมา เจ้าเอย
ขอแก่วิเสสแก้ว นางนาถอย่ากัว พี่เทอญ

ข้อยนี้แนวราชา คว่าเมืองเฮือนฮู้
เมื่อนั้น ไกสรแก้ว ปทุมาเลยกล่าว

อันว่า เจ้าแก่นแก้ว นามท้าวซื่อใด นั้นเด