Page 142 - ebook.msu.ac.th

๑๓๑

ก็หากเถิงกะใจแท้ บาคานบ่มีเบื่อ

มักเลิศล้้า เฮียมน้องลักอาย

ท้าวก็เพิงใจฮัก ซ่างบาเลิงแล้ว
นางก็ผายค้าต้าน เตินเขาฟ้อนแอ่น

เชิญพระผู่แผ่นหล้า คีงค้อมดีดพิณ หั้นแล้ว

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว พระบาทมิขีน
เจ้าก็ทงพิณงาม ดีดดังเสียงห้าว

ยินสนุกล้้า เสียงพิณภูวนาถ
นางกล่าวย้อง ยอท้าวว่าดี แท้นอ

ดูดั่งเสียงพิณม่วนแม้ง ยิ่งกว่ากินนรี
นับแต่ในเมืองภูเงิน บ่อาจเทียมบาท้าว

ฝูงหมู่กินนรีน้อย ภูมีพระราช

เขาก็ตีพาทย์ค้อง พิณหลิ้นพ่้ามวล หั้นแล้ว
พากันขับเสพเจ้า ระบ่้าปี่สวนไล

บางพ่องนางทาสี ลวดทวายมื้อฟ้อน

ยาบๆเหลื้อม แขนไกวแกมปี่
เขาก็เยาะย่องฟ้อน ละทวายหลิ้นแกว่งยูง

ดีแก่เสียงปี่แอ้ เพ็งพาดซอระเม็ง
นานาหลาย หมู่กินนรีหลิ้น

บาก็ทงสงวนเยี้ยม ฟังเสียงสรวงเสพ
ยูท่างสาวแอ่นฟ้อน ระบ้าหลิ้นฮ่้าเสียง แท้แล้ว

๏เมื่อนั้น นางนาถต้าน ซมซื่นเลยจา

พระก็น้าเมือเมือง สิ่งใดลือได้
ให้ค่อยพิจารณ์แจ้ง คะนิงดูแวนแจบ จิงท้อน

เชิญพระผู่แก่นไท้ เมือยั้งนอกเวียง ก่อนเทอญ

เจ้าจงเมือเซาแทนห้อง ทันที่ศาลาทอง หั้นท้อน
น้องจักเตินบุญเฮือง ต่อพ่อคีงคะนิงแจ้ง

อันน้องนี้นามกรแก้ว ปทุมานางนาถ จิงแล้ว
เป็นลูกพระเผ่าผู้ แพงล้านยอดเมือง แท้แล้ว

ซื่อว่า เสตะไกลาสแก้ว เขาใหญ่ภูเงิน ที่พุ้น
เยียวท่อ บุญเฮืองพระ ล่ายลวงพางน้อง

ผิว่า พระหากเมือเถิงแก้ว เขาเงินไกลรลาส ภายพุ้น