Page 143 - ebook.msu.ac.th

๑๓๒

น้องจักทูลบาทผู้ ใจแจ้งส่วนประสงค์ หั้นแล้ว

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว พระบาทเลยจา

พี่จัก ผายทางน้านงแพง ฮอดเมืองเฮียมน้อง
ลือจักมาไลน้อง เสนหาเสียง่าย ได้นั้น

แหนงว่า จักมรมิ่งเมี้ยน ตายค้างแค่ไพร เจ้าเอย

พี่จักเมืออยู่ยั้ง ทันที่ศาลาทอง หั้นแล้ว
เชิญนางมีใจจง ค่อยประสงค์ดอมอ้าย

พี่ก็เดินไพรได้ หลายปีแวนมาก เฮ็วแล้ว
นับแต่เดินป่าไม้ สองเข้าขวบปี นี้แล้ว

พี่ก็คึดมักเจ้า ประสงค์เที่ยวเดินมา เจ้าเอย
อันนี้ หากเป็นแต่บุญสองฮา ขอดแนนในฟ้า

๏เมื่อนั้น บาก็เซยซมแก้ว ปทุมามีเปิด จิงแล้ว

ดีแก่สองต่อหน้า เผืออุ้มบ่มาย ได้แล้ว
เมื่อนั้น ศรีเสลียวแก้ว นงคานเลยสั่ง

น้องจักลาจากเจ้า บินผ้ายสู่เมือง ก่อนแล้ว

ค่อยอยู่ดีเยอ ประเสริฐเนื้อ เสมอหน่วยตาเฮียม ขิ่นเอย
อย่าได้ไลนงแพง ด่วนหนีไกลน้อง นั้นเนอ

เมือดีเยอเสนหาแก้ว เมืองเขาไกลาส อวนเอย
น้องค่อยเมืออยู่ซ้อน ภายพุ้นอย่าลืม แด่ท้อน

ค้อมว่า สองสั่งแล้ว เลยจูบจอมขวัญ
นางก็พือคีงหาง ปีกตนทะยานขึ้น

เมื่อนั้น ทาสีข้า หัวขวัญซีซว่า

เจ้าก็แปงเพศย้อง คีงแก้วแต่งดี ก่อนเทอญ
เขาก็ซว่าๆฮ้อง ดอมนางสบปีก

นางก็ทะยานตนหนี จากบาไทยท้าว

ปางนั้น เขาก็สนๆเต้น กางหางมัวมืด
ดีแก่สองต่าวหน้า เหลียวซู้ชั่วไกล หั้นแล้ว

เขาก็ ยืดๆขว้ามด่านด้าว เมือฮอดภูเงิน
สมไวเมือหอค้า ค่อยเซาทั้งห้อม

เมื่อนั้น บุญขวางแก้ว ปทุมากระสันโสก
นางก็ห้อมตอบหน้า คะนิงซู้หง่วมเหงา หั้นแล้ว

๏แต่นั้น นางนาถแก้ว คางหุ่ยหิวกระสัน