Page 144 - ebook.msu.ac.th

๑๓๓

นางก็ทงค้าคึด บ่จาจงต้าน

ยินกระสันท้าว เททวงค้อยคั่ง จิงแล้ว

เหมือนดั่งกินกิ่งไม้ หนามก้างทั่งคอ หั้นแล้ว
เมื่อนั้น สุริเยศย้าย เข้าขอบเสียแสง

พระก็ฟังค้าแลน แทบอะโนมาวังกว้าง

เมื่อนั้น ภูมีท้าว เสวยแลงแล้วนั่ง
ดีแก่ พ่างลมหนาว ล่วงบนเทิงฟ้า

ฟังยินคื่นๆน้้า ตกตาดโตนผา พุ้นเยอ
ซลๆไหล ผ่านภูพานก้อน

ลมจิ่งตีฟองอ้อม อาโปผายหว่าน
น้้าก็กะจัดแต่งก้อน ผาแก้วคื่นเค็ง หั้นแล้ว

น้้านั้น สนสว่านเท้า ทุกที่ภายบน

พอยเล่าเป็นฝน ตกแต่เทิงฮ้าพื้น
ฝนกะแสเกี้ยว ไหลไปหลายหมู่

เลยเล่าลงสู่พื้น เป็นน้้าหลั่งลิน

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ฟังถี่หลายประการ
ดีท่อภูมีหลับ ชั่วยามในผ้า

แต่นั้น เดือนสามเศร้า เสียแสงดับมืด
ทั้งท่อดาวเฮื่อแจ้ง ควงฟ้าซู่ภาย

ดีแก่ยนๆฟ้า ลมล่วงบัพพโต พุ้นเยอ
ยามเมื่อ เหมือยฮวยฮ้า ยอดตองยังย้อย

เมื่อนั้น เล็งโญท้าว ติงตนหนาวหน่วง

ดีท่อ หนีฮ่้าฮ้อง เฮียวไม้ส่งเสียง
ปวดๆฮ้อง เสียงส่งกางไพร พุ้นเยอ

บาศรีฟัง ปวดมโนมายม้าง

๏เมื่อนั้น ภูมีท้าว ใจหว่าไหวจิต มากแล้ว
ก็เทื่อ คะนิงนงแพง บ่ลืมกอยกั้น

พระก็จงจิตไว้ ดอมพระนางนงถ่าว ที่นั้น
ดาวดาษข้อน เฮืองแจ้งไก่ขัน

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว ลุกนั่งคะนิงคึด
พระก็ผายตนไป อาบสีสรงน้้า

เจ้าก็คืนมาห้อง บาบุญของเก่า