Page 145 - ebook.msu.ac.th

๑๓๔

เจ้าก็ทงไม้เท้า ทั้งแก้วดาบไชย์

บาก็เสด็จด่วนขึ้น เถิงยอดปายผา

ดูสูงสุด ชั่วตาเต็มเยี้ยม
หลิงเห็นมาบๆเหลื้อม ผาเงินสุดชั่ว พุ้นเยอ

ท้าวก็หลิงล่้าเยี้ยม ดูแล้วลวดทะยาน หั้นแล้ว

ย่องๆขว้าม กายป่าภูเงิน พุ้นเยอ
บาคานเซาศาลา แค่สะพังเพียงกว้าง

บาก็หลิงเห็นก้้า หอปางผาสาท
ท้าวก็คึดฮุ่งฮู้ ทันอ้างลวดกระสัน

เมื่อนั้น พระบาทเจ้า ทงเพสกษัตรา พุ้นเยอ
ฝูงหมู่ชาวภูเงิน ป่าวกันมาเยี้ยม

คนใดเข้า ศาลาเซาจอด

ดูก็ไปล่้าเยี้ยม คอยท้าวบ่อยากหนี แท้ดาย
อันว่า โสมสะอาดท้าว งามเกิ่งอินทา เจ้าเอย

อันนี้ ฮ้อยที่เทพาลง โผดเฮาภายใต้

เขาก็แซวๆเว้า ซิงกินมาเบิ่ง
บ่ฮู้กี่ฮ้อยชั้น หลิงเยี้ยมผ่อคอย

เขาก็มาเดินใกล้ พระบาทสมภาร จิงแล้ว
เขาก็หลิงแลไกล เบิ่งมองดูย้าน

เขาก็แซวๆท้วง ทั้งเมืองซีซว่า
ภูวนาถท้าว สถิตหั้นบ่ติง แท้แล้ว

๏แต่นั้น ทาสีน้อย จันทานางนาถ

มันก็ไปตักน้้า สรงเจ้าอาบกิน หั้นแล้ว
นางก็ เห็นพระบาทเจ้า เซาอยู่ศาลา

มันก็ตาหลิงแล ล่้าเห็นบาท้าว

เมื่อนั้น ภูมีแย้ม ใยหัวยุ้มปาก
ข้อยนี้ชาวพ่อค้า สังเจ้าล่้าดู นี้เด

ข้อยก็มาเที่ยวค้า เยี้ยมเบิ่งดูนาง พี่แล้ว
สังลืมพี่ชายเสีย แกว่นเคยกันแท้

เมื่อนั้น จันทาน้อย เคยจาภูวนาถ
เทื่อนี้ ข้าน้อยลืมพระ ผู้จอมเจ้าเที่ยงจิง แท้น้อ

ข้าจิ่งมาสลาดฮู้ ยามเมื่อขายของ นั้นนา