Page 168 - ebook.msu.ac.th

๑๕๗

น้องขอ เป็นข้อยซ่วงใช้ ยามน้อยหนึ่งก็เอา ดอกนา

พี่มาผูกทุกข์ไว้ พอบาดกะตาเฮียม แลนา
สังบ่ได้เป็นนางทาสี ส่วนน้าตีนเจ้า
พอให้ทานสุขย้อน ปรานีพอปาก ดอมท้อน

ขอเอาน้องไปอยู่ไว้ พอได้ซ่วงคืน พระเอย
น้องจักมายมวยเกล้า ปูไปทางลาด
ใค่จักฮองบาทพื้น ตีนเจ้าก็บ่ขีน ดอกนา
เมื่อนั้น พระบาทเจ้า แย้มต่อเลยหัว
คะนิงในใจ จิ่งจาจงต้าน

พระจิ่งแถลงค้าเว้า จารจาต้านปาก
จากล่าวเว้า ค้าแม้งแม่นมโน
ตั้งหากควรเอาแก้ว นัวระศรีเทียมพ่าง แท้แล้ว

ทิพพะงามเลิศล้้า พอปานแก้วก่อมโฮง ซวดนอ
ท่อว่า พี่บ่ได้เปียบแก้ว ยศใหญ่สมกษัตริย์ พระเอย
แหนงท่อไปลุนหลัง จักล่ายคืนค้าเว้า
แข็งว่า น้องบ่มีแฝงฝั้น จักเอาไปเทียมพ่าง อวนแล้ว

น้องหากฝักฝ่ายพุ้น ลองอ้ายป่วงสะเทิน พี่เด
แต่นั้น ม่างๆหน้า ท้าวหนุ่มลีลา
เขาก็แยงบุญขวาง ชั่วตาเต็มเยี้ยม
พระก็ลีลาเท้า ศาลากวนจอด

ย่องๆเนื้อ เถิงห้องจอดเซา
ฮอดเมื่อยามแลงแล้ว สาวฮามลงท่า
โสมเสลาป่อยเนื้อ คีงแก้วโสรจสรง
สาวก็ดาสอดต้าง ปักปิ่นแหวนค้า

บายสะใบ นุ่งผืนประสงค์ย้อง
เขาก็น้าทางเท้า ศาลากวนจอด
พอยเล่าเห็นแจ่มเจ้า พระเมืองย้องอยู่เสงี่ยม

ออดหลอดเนื้อ งามยิ่งในมนุษย์ แลนา
เสงี่ยมพระ เกิ่งอินทร์ลงแต้ม
สาวก็หลิงเห็นเจ้า จอมเมืองลืมย่าง
เทื่อว่า ตากะด้าง ดอมท้าวเหลือกแล
เขาก็อดอยู่ยั้ง มีย่างจากัน

ชายใดมางามสุด เกิ่งอินทร์เมืองฟ้า
จักว่า ชาวเมืองชั้น จ้าปาบ่ฮู้เปื่อง ได้แล้ว
ฮู้ว่า พรหมเทพเจ้าแผ่นฟ้า ทะยานผ้ายล่วงลง นั้นลือ

๏ควรที่ เฮาจักมักม่วนหลิ้น พอแต่ค้าจา สน่อยท้อน
ลือจักมากายหนีไป ส่วนตายมรเมี้ยน