Page 169 - ebook.msu.ac.th

๑๕๘

เขาก็วอนค้าต้าน จารจาดอมราช

ทิพย์ยอดแก้ว งามล่วนเกิ่งอินทร์ แท้นอ
จักว่า เทวราชท้าว เที่ยวโลกมาสถิต นั้นลือ
ฮู้ว่า แนวภูมี ต่างเมืองเดินดั้น

ขอแก่ สมสนิทแก้ว กือเมืองต้านบอก
อย่าได้คึดฮ่วมบ้าน คะนิงน้องที่หลัง ก่อนเทอญ
น้องขอแนบใกล้ หัตถะบาสบังคม พระแล้ว
ขอมอบเป็นทาสี บาทตีนจอมเจ้า
ขอแก่สมภารเพี้ยง จอมมโนคึดโผด ปางนี้

ขอให้น้อง ได้พบบาทอ้าย จาเว้ากิ่นถนอม แด่แม
เมื่อนั้น โสมศรีแก้ว เสมออินทร์แถลงกล่าว
ขอแก่นงนาถน้อย คีงค้อมอย่าเคือง พี่ท้อน

อย่าได้มากล่าวเย้า ลวงพี่พอยผาง
ลือห่อน ปองมโนเฮา อยู่เผือแฝงฝั้น
นับแต่ธรณีพื้น พสุธาลืออ่อน แวนนั้น
น้องอย่า ลอนท่อเว้าล่ายลิ้น ลวงอ้ายให้กระสัน นี้เด

ปางนั้น สาวกระสันดอมแก้ว บาคานลืมเพส
ยินสบั้น ดอมท้าวท่าวทวง แท้แล้ว
เขาก็ลาตีนเจ้า หลงทางคืนต่าว
พากันอาบน้้า สรงเกล้าเกศสี

เขาก็คืนเมือห้อง เอิ้นเสียเอิ้นใส่
น้องขอลาจากเจ้า ค้าตื้อยอดเสนห์
เจ้าคืนเมืออยู่ห้อง เทียมหม่อมอย่าลืมอวน แท้เนอ
หลอนว่า คะนิงภายลุน อยากซมบ่หลิงได้

เมือดีเยอ ทิพย์ยอดแก้ว นางนาถนวลศรี พี่เอย
เจ้าค่อยเมือเทียมสอง อย่าลืมพระอวนอ้าย
หลอนว่า พี่อยู่บ้าน คึดเคียดกวนตี บ่ฮู้

เจ้าค่อยเมือดีเยอ อย่าให้ผัวตีเจ้า
เมื่อนั้น สาวกระสันดอมท้าว ในทวงจักแตก ดอมนั้น
คือดั่งไข้หมื่นมื้อ ลืมเข้าบ่อยากกิน หั้นแล้ว
เมื่อซะซ่อนเนื้อ จักจากศาลา
ภูธรวางอาภรณ์ ค่าแพงเลยแก้

พระก็ทวายทงผ้า วัตถังของเก่า
หลับแผ่นหุ้ม ผืนแก้วค่าแพง
พอยเล่านุ่งเสื้อฮ้าย หลับแผ่นปทุมา

พระก็แปงตนเป็น ดั่งคนพอยไฮ้
พระก็ลาลงห้อง ศาลากวนจอด