Page 164 - ebook.msu.ac.th

๑๕๓

พอยเล่าพากันเซา แดดแข็งยังฮ้อน นั้นเด

ที่นั้น เขาก็ปากกล่าวต้าน จาตอบศรีเสงี่ยม
ตูข้อยขามสมภาร พระพี่เฮียมจิงแท้
เขาก็เจียมบาท้าว บ่ไปเซาดอมราช

แก้วแก่นผู้ บุญกว้างอยู่เสงียม
เจ้าก็หลิงเหลือกเยี้ยม คอยล่้าหลิงสาว
ฝูงนางงาม เหลือกเห็นใจสบั้น
ผ่อดูสะอาดเนื้อ สาวหนุ่มจ้าปา
เขาหลิงเห็นศรีเสงี่ยม ล่้าดูลืมเนื้อ

พอยเล่าหลงดอมเจ้า บาคานลืมย่าง
สาวหนุ่มน้อย ตากะด้างเทื่อแยง นั้นแล้ว
เขาก็กดหมู่ไว้ ยังอยู่ดอมกัน

เขาก็เอินเทินเสียง เสียดสวยเชิงซู้
สาวก็ผายแสวงซ้อน จาค้าประสงค์เสียด เมื่อนั้น
ผู่เผ่าท้าว เลยต้านตอบสาว
เป็นแต่บุญประกอบแก้ว อันที่พอยผาง นั้นทอน

เป็นแต่ บุญยาวยืน พี่จิงหลงเห็นเจ้า
พัดแต่ธรณีเท้า สองเฮียมก็ยินยาก
ลือว่า เจ้าหากเป็นที่อ้าง ลือล้นลื่นสาว ก็พี่แล้ว
ปานนี้ อ้ายอยู่บ้าน คองยากซมเสนห์ แลนอ

สังว่า ไลอวนมา กล่าวโคงทั้งฟ้า
สังบ่เจียมหลังแก้ว กูหอมพองเลือด นั้นเด
พอเล่ามากล่าวเว้า ใยเหล้นหลอกเชิง นี้เด
๏เมื่อนั้น สาวได้ยินค้าเว้า บาคานต้านกล่าว

เขาจิ่งซมซื่นต้าน ค้าแม้งแม่นเสนห์
ขอแก่ บาคานเจ้า อย่าเคืองสักสิ่ง เฮีอมท้อน
เห็นว่า น้องผู้ฮ้าย พระอวนอ้ายกล่าวหยัน นี้เด

อันว่า โสมฮูปน้อง คือดั่งเดียระสาน เจ้าเอย
ก็บ่ ควรเสียค้า กล่าวความมาเหย้า
อันว่า สายสมรก้้า พระอวนกูเทียมพ่าง ภายพุ้น
คือดั่งเทพเจ้า นางฟ้าลอดลง แลนอ
เมื่อนั้น โสมเสลาแก้ว บาคานต้านตอบ

อ้ายทั้งคองแจ่มเจ้า ทางนี้มากหลาย นี้แล้ว
เยียวท่อ น้องนาถไท้ เยื้อนโผดปรานี
บ่ฮู้ ก็จิ่งมีเถิงสอง ฮ่วมเฟือฟุมฟ้า

เมื่อนั้น ฝูงสาวพร้อม จารจาต้านตอบ
เชิญพระย่้าเกล้า ฝูงข้าโผดผาย แด่เนอ