Page 167 - ebook.msu.ac.th

๑๕๖

พระก็ทงท่าหาญ ใส่หัวงามล้น

แยงหนห้อง บัวระพาตาวันออก
ตนพระเจ้าลุ่มฟ้า คะนิงฮู้ฤกษ์งาม
เมื่อยามดีแม้ง เสด็จออกศาลาทอง

บาคานทงคันไชย์ ค่อยลีลาย้าย
บาก็แยงทางเท้า ปัจจิมเลยฮอด
เนิดๆเนื้อ คิงค้องก่องงาม
เมื่อนั้น ทิพย์ยอดแก้ว เสด็จสู่ปักตูเวียง
คีงแพงบา ย่างงามเอ้เอื้อ

โสมงามเพี้ยง เสมออินทร์เทวราช
ดูเนือดเนื้อ คิงแก้วฮุ่งแสง
๏แต่นั้น เขาก็ซว่าๆท้วง ทุกหมู่ชาวเมือง

ชายใดมางามสุด สิ่งอินทร์ภายฟ้า
จักว่าราชาเจ้า เมืองใดเดินประเทศ มานั้น
ฮู้ว่า เทวพรหมท่อนท้าว ภายฟ้าล่วงลง นั้นลือ
เฮาหากมาล้้าเยี้ยม บ่เปิดกะตาเฮา ง่ายแล้ว

จักว่า แนวคนลือ ฮู้ว่าพรหมลงโผด
ควรแก่ นางสีดาลูกพระราชาเจ้า ทงสร้างนั่งเมือง หั้นแล้ว
นางนั้น เป็นลูกเจ้าลุ่มฟ้า งามยิ่งปานเขียน แลนา
ผิจักปุนฮูปท้าว บาบ่าวเสมอนาง แท้นา

เฮาอย่าได้เอาค้าเฮือง กล่าวเตียนไปเว้า
เก็งจักมีโภยต้อง อนตายบังเกิด บ่ฮู้
เยียวท่อ ค้าซ่าเท้า เถิงขึ้นฮอดเทิง แท้แล้ว
ซอมเยอเจ้า ทั้งหลายหลิงเบิ่ง ดูท้อน

ยังยิ่งกว่าเดือนส่องฟ้า เพ็งแจ้งแจ่มจันทร์
ซอมที่ประเสริฐเนื้อ ยัวรยาตไกวแขน นั้นนา
ชาติที่แนวคนไผ ห่อนมีสันนี้

ซอมเยอ ซอมทั้งตาเหลือกซ้าย ซ้อนเลสแปงโสม
ตาเคี่ยมคม เลสไสทั้งแย้ม
เมื่อนั้น พระบาทเจ้า แย้มเล่าเลยหัว
ฟังชาวเมือง กล่าวค้ายอย้อง
ดีแก่ หนัวๆท้วง เสียงนันพื้นแผ่น เจ้าเอย

ท้าเพสย้าย คีงแก้วก่องงาม
แต่นั้น ซะซ่อนเนื้อ สาวหนุ่มชาวเมือง
เขาก็ หลิงแลเห็นบางาม ดั่งจักกืนกินได้

๏โอนอ บุญเฮืองแก้ว ทิพย์ฮูปชายงาม เจ้าเอย
สังเล่างามคืออินทร์ เลิศคนภายใต้