Page 165 - ebook.msu.ac.th

๑๕๔

เฮียมก็กัวเก็งย้าน เมียหลังภูวนาถ ภายพุ้น

ฮ้อยที่ลักลอบดั้น ฟังเจ้ากล่าวค้า พุ้นแล้ว
เจ้านี้ อยู่ประเทศด้าว หนแห่งทางใด นั้นเด
พอยเล่าหลงหลอ มาฮอดเฮียมทางนี้

เมื่อนั้น ภูมีได้ ยินค้าเขากล่าว
ยังเล่าช้้าตอบต้าน ค้าแม้งตอบสาว พี่นี้
ชาวดอยข้า ภูสูงแสนง่อน พี่แล้ว
อย่าได้เห็นพี่ฮ้าย เฮียมน้องอย่าหน่ายแหนง พี่เนอ
น้องนั้นเกี้ยงแต่ลิ้น ค้าปากหวานหู บ่ฮู้

อันที่ภายในใจ หากเฝื่อนฮืนคือง้วน
ปากหากหวานตาลอ้อย วาจาเว้าม่วน
ทางปากเว้าจ้อยๆ ใจน้องบ่ประสงค์ พี่แล้ว

แต่นั้น สาวหนุ่มน้อย ดิ้นดั่นดอมบา
อันนี้ ฮ้อยที่สมภารมี จิงหลงเห็นแก้ว
ขอแก่ พญาจอมเจ้า ใยอวนย้องฮูป จิงเทอญ
น้องหากฮ้ายซวดพ้น นอนแล้งอยู่เอง พระเอย

เชิญพระเยื้อน โผดน้องเป็นทาสี พระท้อน
พอได้น้าคันธี สว่ายตีนตางข้อย
น้องก็ขอวอนท้าว ถวายตนเป็นหม่อม พระอวนท้อน
แม่นว่า แสนจักมีเซีดเกล้า ฝูงข้อยก็บ่ขีน พระเอย

๏เมื่อนั้น ซะซ่อนเนื้อ บาบ่าวเลยจา
พี่หากยินเพิ่งฮัก ฮูปพระอวนเอาอ้าง
เทิงพี่เอามาซ้อน ซมเสนกั้วกิ่น ก็เฮียมแล้ว
ก็หากเป็นที่อ้าง ถนอมไว้อุ่นทวง เจ้าเอย

สาวก็ยินฮักมักแก้ว เสมอดั่งตาตน
เขาก็ลืมคีงเลย บ่หนีไปได้
สาวก็ถักถี่เถี่ยเข้า จ้าตนพระราช แต่นั้น

พระบาทเจ้า เลยคั้นคู่คน หั้นแล้ว
แต่นั้น สุริโยค้อย เสียแสงมัวมืด
สาวก็สนๆเข้า เคียงเสนห์บาบ่าว
บีบนวดฟั้น ค้าเนื้อแข่งขา
พอให้บาบ่าวท้าว หายเหนื่อยมีแฮง

จอมบาศรี หลิ้นสาวสนุกแม้ง
สาวก็เฝือๆต้าน จาปากค้าระหัด
ดูประมาณสาว สี่คืนแฝงเฝ้า

ยูทางพระกษัตริย์เจ้า เพืองฟุมนางนาถ
เขาก็แฮงฮักท้าว สาวน้อยบ่อยากหนี แท้แล้ว