Page 163 - ebook.msu.ac.th

๑๕๒

แต่นั้น บาศรีผู้ ตัดผมเลยกล่าว

อันว่า ผู่เผ่าท้าว งามล้นลื่นชาย แท้แล้ว
แม่นว่า ท้าวบ่แต่งเอ้ โสมหากค่องงามเสมอ พระเอย
นับแต่ คนชาวเมืองจ้าปา บ่อาจเทียมทันท้าว

ก็หากเป็นที่สาวเซยไว้ หมายซมเชิงป่าว เฮ็วแล้ว
ไผผู่ ได้พบผ้อศรีแจ่มเจ้า ปานได้นั่งเมือง แลนอ
ค้อมว่า ท้าวกล่าวแล้ว เลยทอดศีลทาน
พระก็วางค้าซาว บาทปายปงไห้
มันก็ยินดีได้ ศีลทานประสงค์เกศ

งามเลิศล้้า ไผย้องทั่วแดน
เป็นพี่สาวดั่นๆดิ้น ลืมเพสพอตาย แท้แล้ว
ในเมืองคน บ่อาจทันเทียมได้

ฝูงหมู่ชาวเมืองกว้าง กายทางหลิงล้้า
เขาเห็นพระผู่แก้นไท้ งามล้นลื่นชาย
เขาก็น่้าๆท้วง เท้าทั่วทั้งเมือง
ชายใดมางามสุด สิ่งอินทร์ลงแต้ม

อันแต่ ในเมืองชั้น จ้าปามีเปียบ ปานแล้ว
เยี่ยวว่า เทวราชก้้า เมืองฟ้าจิ่งซิมี หั้นแล้ว
เขาก็เห็นแก่นแก้ว ลืมย่างหลงจิต
แซวๆเสียง กล่าวค้ายอย้อง

แต่นั้น โสมสนิทแก้ว เสวยงายแล้วอย่า
พระก็ทงเพสย้อง ยังเอ้อยู่เสงียม
เมื่อนั้น สาวฮามพร้อม ชวนกันลงท่า
ส้มป่อยเมี้ยน เพ็งแก้วเล่าไป

เขาก็สบสอดต้าง ปักปิ่นแหวนค้า
สะใบดี แกว่งผายเชิงย้อง
๏เมื่อนั้น สาวก็ย่างเหลื่องหล้าง น้าทางย้ายย่าง

ไกวแกว่งนิ้ว สะใบผ้าลากดิน
เนิดๆเนื้อ หัวอะเห่ยน้าทาง
ฝูงชายโถง แห่น้าพอดิ้น
เขาก็น้าทางเข้า ศาลากวนจอด
จิ่งเห็นแจ่มเจ้า บาท้าวผู่เสงียม

เขาก็กัวเก็งย้าน สมภารบาบ่าว
บ่ได้เข้าใกล้ เซาเยี้ยมชั่วไกล หั้นแล้ว
กัวว่า แม่นฝ่ายก้้า แนวหน่อจอมกษัตริย์ บ่ฮู้

เมื่อนั้น บาไทเลย กล่าวจาจงต้าน
สังบ่ซักเข้าใกล้ เซาฮ่มมีแฮง พี่เด