Page 166 - ebook.msu.ac.th

๑๕๕

คืนนั้น โสมศรีแก้ว ฟุมนางจนฮุ่ง

อันว่า ผู่ที่อ้าง ประสงค์หลิ้นต่อนเสนห์ หั้นแล้ว
เมื่อท้าวเหนื่อยแล้ว จวนฮุ่งมายๆ
สาวก็แจนๆเสียง ส่งบาไทท้าว

ค่อยอยู่ดีเยอ โสมพาวเพี้ยง ผัวขวัญซู้ขิ่น แพงเอย
น้องจักลาจากเจ้า แพงล้านค่อยเมือ ก่อนแล้ว
อันว่า นางนาถน้อย เมียมิ่งภายหลัง เจ้าพุ้น
ฮ้อยที่คองบาคาน อยากเซยซมแก้ว
ค่อยอยู่ดีเยอ โสมเสลาส้อย สาระฝนซู้มิ่ง เฮียมเอย

ปานนี้ อ้ายอยู่บ้าน คองถ้าอยากซม พุ้นแล้ว
อย่าได้ลืมแห่งอ้าย อันพี่พอยผาง นั้นเด
สายคอเอย ค่อยเมือเยอเจ้า

สาวก็นันๆก้อง ดอมราชเล็งโญ
น้าทางเมือ ฮอดเฮือนภายบ้าน
สาวก็เมือหมายต้าน ค้าพางพ่อแม่
ตูข้อยหลงด่านด้าว นอนค้างแค่ไพร

ตั้งหากปางทุกข์แท้ เหมือนดั่งคนตาย แม่เอย
บ่ใช่กรรมมาเถิง จิงค่อยหลงไพรกว้าง แท้แล้ว
๏เมื่อนั้น สองเขือเถ้า กัวตายเลยจ่ม
สังหากทุกข์แต่เจ้า พระนางน้อยเคราะห์มี แท้นอ

เมื่อนั้น พระบาทเจ้า เซาฮ่มศาลา
พระก็คะนิงดูวัน ฤกษ์ยามมวลแม้ง
บาก็ลีลาลงน้้า สระสีสรงเกศ
เสวยโภชน์พร้อม ประสงค์เอ้ให้ม่วนยิน

แต่นั้น ภิเสกแก้ว ยินซื่นซมบาน
พระก็ทวยดวงหอม ทัดทงงามล้น
บัดนี้ โสมเสลาแก้ว คัชชนามตนประเสริฐ

เอ้แต่งเนื้อ งามย้อยสิ่งเขียน
ประเสริฐแก้ว สถิตอยู่ศาลาทอง พุ้นเยอ
ฝูงชาวเมือง กล่าวค้ายอย้อง
พระจักลีลาเข้า จ้าปานครใหญ่
เสวยโภชน์แล้ว ทงย้องแต่งแมน หั้นแล้ว

ท้าวก็สบสอดต้าง น้้ามันลวดเกสา
ภูบาลทงอาภรณ์ ค่าแพงมณีล้าน
พระก็ทงเสื้อ ปทุมางามยิ่ง

ตั้งหากงามเลิศล้้า พระอินทร์แต้มแต่งลง
ซะซ่อนเนื้อ ทงอาจพระกายกอง