Page 170 - ebook.msu.ac.th

๑๕๙

หลิงเห็นลาดใหญ่ตั้ง เลียนฮ้อยหมื่นถัน

ฮอดที่ซว่าพร้อม ชาวลาดขายของ พุ้นเยอ
ทันย้าเซา ฮ่มโพธิ์ไฮกว้าง
๏เมื่อนั้น ยังมีตองตอยไฮ้ ญิงเดียวเดินลาด

นางก็ถือกะเบื้อง ถงฮ้ายคว่าขอ
นางนั้น ธรรมชาติเซื้อ แนวหน่อมหาเศรษฐีหลวง
คือว่า บุญพระหมด จิ่งเกิดเป็นคนไฮ้
เมื่อนั้น บุญยวงท้าว คัชชนามหลิงล่้า ดูแล้ว
พอยเล่าเห็นย่าเจ้า คนไฮ้เที่ยวขอ

เจ้าก็คึดฮุ่งแจ้ง พระราชมารดา
อันนั้น เหมือนดั่งสายคอพระ แม่กูจิงแท้
บาก็น้าญิงเถ้า เถิงเฮือนเลยกล่าว

ขอแก่พระแม่เจ้า จอมส้อยอิดู ข้อยนี้
ท้าวก่้าพ้า เดินประเทศสามปี แม่เอย
ข้อยก็หลิงไอยะกา เหมือนแม่ตนจิงแท้
ข้อยก็ขอเซายั้ง ดอมแม่ไอยะกา

ขอให้จอมหัวผาย โผดตนตัวข้า แด่ท้อน
ขอแก่จอมหัวเจ้า ขอเซาดอมแม่ จิงท้อน
ข้อยจักเลี้ยงแม่เจ้า จอมส้อยชั่วมรณ์ แม่เอย
เมื่อนั้น ย่ากล่าวต้าน จาต่อบาไท

สายใจเอย อย่าเคืองดอมข้อย
แม่นี้ ตัวเดียวไฮ้ เงินค้าทุกขมอด เจ้าเอย
ใค่จักมาเลี้ยงเจ้า จอมซ้อยให้อยู่เย็น แม่เด
เจ้าจงแยงทวายค้า ฝูงหมู่มูลนาย ก็แม่ท้อน

แม่นี้ เอโกเดียว บ่มีสังเลี้ยง
เมื่อนั้น ภูธรได้ ยินค้าแม่กล่าว
ค้าปอดได้ พอฮ้อยใส่มือ หั้นแล้ว

เมื่อนั้น แม่บ่ขีนใจเจ้า บาบุญให้อยู่
ซื่อว่า คัชชะเนตรน้อย เซาห้องแห่งเฮือน
เมื่อนั้น แม่ก็ไปเที่ยวซื้อ ฝูงหมู่โภชนัง
เอามาหุง สู่กันกินเข้า
พอเมื่อตาวันเข้า เขาทองมัวมืด

สองแจ่มเจ้า กินแล้วเล่านอน
ดีแก่ฟ้ามืดเต้า ลมล่วงสวนตาล พุ้นเยอ
เฮืองเฮื่อดาราใส ฮุ่งเทิงแกมฟ้า

พอเมื่อ ลมพานต้อง โพธิ์ไฮใกล้สิฮุ่ง
ดีท่อ ไก่ฮ่้าฮ้อง ขันท้าทั่วเมือง