Page 194 - ebook.msu.ac.th

๑๘๓

อันจักเดินดุ่งหลิ้น บุพผาในป่า

ไผจักละแก่นแก้ว ตนเจ้าให้อยู่พอย ได้นั้น

พี่ก็ถามข่าวเจ้า ประมาณกว่าแสนที ว่าอั้น
ก็บ่ขีนจอมแพง พระยอดนางนงน้อย

พระก็ยินกระสันเถิงเจ้า ในทวงบ่สว่าง ได้แล้ว

พระก็ฮามสรวงเสพซ้อน เหลือกั้นขาดแฮง ว่าดาย
เมื่อนั้น นางงามส้อย สีไวน้องนาถ

คึดอ่าวกุ้ม กระสันได้หมื่นแปว
ดวงจิตพาดพั้ง เถิงพระแม่ลืมคีง

ยังเล่ายวงค้าถาม ที่นายคนใช้
สายคอพุ้น ยังคะนิงเถิงอ่อน บุเด

จิตแห่งพี่ออกฮ้อนไหม้ กระสันแท้ดั่งเดียว หั้นแล้ว

เมื่อนั้น พอสุริโยค้อย เข้าขอบเสียแสง พุ้นเยอ
นางเมือสถานทอง แม่ตนกอยไหว้

เมื่อนั้น มารดาต้าน ถามนางโดยด่วน

เคืองอ่อนผู้ คีงค้อมสิ่งใด ก็แม่เด
เมื่อนั้น เจ้ากล่าวต้าน ขานแม่มารดา

ยอมือทูล ใส่หัวหุมไหว้
ข้อยก็ยังเหงาฮ้าย โรคาบังเบียด

ดูเลิศล้้า สีเศร้าหม่นหมอง เจ้าเอย
ขอลาแม่ไปแอ่วเต้า ให้เสียสว่างค้าเหงา แม่เอย

ขอแก่มารดาพระ อย่าขีนกะใจน้อย

๏เมื่อนั้น แม่กล่าวต้าน ถามอ่อนธีตา
ยังเล่ายวงค้าแพง กล่าวจานงน้อย

เพื่อนก็ ข่าวว่านงถ่าวน้อย มีคู่เฮียงสอง ว่าดาย

พอยเล่ามีชายใด อยู่เผือแฝงเจ้า
จักว่า นามกรเซื้อ ชายใดเทียมพ่าง

โฮมฮูปท้าว ดีฮ้ายดั่งใด แม่เด
เมื่อนั้น ซะซ่อนเนื้อ นางนาถสีไว

แถลงในทวงจิต บ่อ้าเลยต้าน
ก็ส่วนมีดั่งสมภารเจ้า จอมหัวถามถี่ จิงแล้ว

ข้อยก็อายพระแม่เจ้า บุญกว้างบ่เป็น นี้แล้ว