Page 197 - ebook.msu.ac.th

๑๘๖

๏ค้อมกล่าวแล้ว เขาเลิกลาหนี

บาก็เนาคีงแพง ค่อยซมผืนผ้า

พังยินกูกๆฮ้อง เทิงภูเค้าอ่าน พุ้นเยอ
ท้าวก็คึดอ่าวซู้ คะนิงน้องฮ่้าไฮ

ซะซ่อนเนื้อ เจ้าอ่อนสีไว

นางคานทนสะออนอก อ่าวกระสันเถิงซู้
ทวงกระสันฮ้อน คองบาเมือฮอด จิงแล้ว

อันว่า พระพี่จั้ง กูแก้วบ่มา แลนอ
พระหากกายเขตล้้า หลายเทื่อมึนนาน

ก็บ่มีคนใด ข่าวสารเถิงน้อง
จักว่า โรคาต้อง โภยภัยบังเบียด นั้นลือ

เฮียมก็หลับบ่ได้ คะนิงอ้ายหอดแคน มากแล้ว

ผิหากมีปีกเปื้อง บินแส่วเสมอหงส์ นั้นเด
ข้อยจักทะยานกางหาว แอ่วเหินหาแก้ว

พอเมื่อราตีค้อย ยามแถใกล้ฮุ่ง

นางนาถน้อย แพงล้านเล่านอน
นางก็ ฝันว่าพระบาทเจ้า ดั้นดุ่งเดินซม

สองแพงฮัก กอดกันนอนซ้อน
นางก็ความือได้ เอาหมอนมากอด

นางก็ลุกตื่นแล้ว ควาท้าวบ่เห็น
นางสลบท่าวล้ม ใจซิขาดเถิงอวน

ทาสีเขา ค่อยโซมนางแก้ว

อย่าได้มัวกะใจกั้น ค้ากระสันหาพี่ เฮ็วท้อน
เก็งท่อเสียยอดแก้ว แพงล้านยอดนาง บ่ฮู้

เยียวท่อบังเกิดต้อง ฝูงหมู่โรคา นั้นเด

คีงผอมเหลือง หล่าเสียๆเศร้า
เก็งท่อบาไทท้าว หลิงเห็นผางหน่าย บ่ฮู้

ฝูงส่้าข้า เตือนเจ้าซู่คน หั้นแล้ว
๏เมื่อนั้น ดาราแจ้ง ทักขิณแฝงฝ่าย

พระบาทหลับบ่ได้ คะนิงซู้ปวดกระสัน หั้นแล้ว
เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว บาบ่าวอินทร์เขียน

คะนิงนางงาม ฮุ่งจวนดายดู้