Page 198 - ebook.msu.ac.th

๑๘๗

เจ้าก็ไสยาเยื้อน พอยามแล้วตื่น

น้้าสว่ายหน้า แคงแล้วเล่าเหวย

เมื่อนั้น นงถ่าวน้อย เจ้าอ่อนสีไว
เจ้าก็เตินทาสี ส่้าสาวมาพร้อม

แต่นั้น ทาสีเอ้ แปงเชิงสนิทหลาก

สะใบเบี่ยงผ้า ผืนกว้างค่าเมือง
สาวก็สบสอดต้าง น้้ามันลูบเกสา

ทาจันทน์โสม ใส่คีงแปงย้อง
มาลาฮ้อย ของงามประดับเกศ

ฝูงส่้าข้า ดาย้องซู่คน
อ่อยห่อยเนื้อ เจ้าอ่อนสีไว

แลนๆมือ ลูบจันทาเจิมเนื้อ

ทาน้้ามันไล้ เกสาทัดเกศ
ทัดดอกไม้ ถือต้างโค่งค้า

อรใหม่เนื้อ บิ้งเบี่ยงสะใบอิด

นางก็ทงผืนแพง ค่าพันงามล้น
คีงแพงเนื้อ แอวกลมแกนมาตย์

คือคู่นางอยู่ฟ้า ลงย้องเกิ่งกัน
ตาเคี่ยมคิ้ว กลมเหลือกไหลงาม

คอแกวนตน กาบคาเป็นป้อง
สอยวอยแก้ว สีไวงามซวด เฮ็วนี้

คือคู่เทพไท้ นางฟ้าลวดลง นั้นเด

เจ้าก็ยัวรยาตย้าย คือคู่กินนรี
ทาสีเขา ปิ่นปัวนางแก้ว

เมื่อนั้น นางก็ไกวแขนเข้า เมือในยัวรยาต

ฝูงส่้าข้า พอฮ้อยเล่าเติม
ฟ่างๆย้อง ลมล่วงสะใบปิด

ตาเคี่ยมคม เหลือกแลหาซู้
๏เมื่อนั้น ทาสีกุ้ม น้าตีนนางนาถ

เจ้าก็แยงประเทศก้้า ทางกว้างท่งฮอม
ก็บ่เห็นพระพี่จั้ง แก้วแก่นเสมออก อ่อนนั้น

นางก็หลงกะใจหลบ หลูดใจยามน้อย