Page 195 - ebook.msu.ac.th

๑๘๔

ท้าวนั้น อยู่ประเทศด้าว แดนอื่นเมืองไกล แม่เอย

ฮ้อยที่แนวราชา หน่อเมืองแพงล้าน

โสมงามเพี้ยง คือแนนเหลาหล่อ
นับแต่ใต้ลุ่มฟ้า เฮานี้ไป่ปาน แท้ดาย

ลือเดชท้าว ฤทธิเดชเล็งโญ

ไปคาวงาย อยู่แสนวาด้าม
ท้ามะโรงแก้ว แหวนงามท้าวฝาก

ข้อยล่้าเยี้ยม คือแก้วค่าเมือง แท้ดาย
ขอแก่แม่แจ่มเจ้า อ้าพ่อบิตา แด่ท้อน

บาไทยัง ประสงค์ดอมนาง บ่ยอมกะใจท้าว
เมื่อนั้น มารดาต้าน จารจาดอมอ่อน ลูกเอย

คันว่า มีดังนั้น กูเถ้าบ่ขีน แม่แล้ว

ท้าวนั้น อยู่ประเทศห้อง เฮียนท่านทางใด นั้นเด
นางก็ยวงค้าถวาย บอกคดีจิงแจ้ง

บาก็มาเซายั้ง เคหังดอมย่า

ยู่ทางสาวแล่นขึ้น ซิงท้าวยาดชาย นั้นแล้ว
เมื่อนั้น แม่กล่าวต้าน จาอ่อนสีไว

บาไทยังลงใจ ค่อยประสงค์ดอมน้อย
เจ้าก็เอาผ้าอ่อนเกี้ยง ผืนดีเมื่อฝาก ก็แม่ท้อน

ย่าให้บาบ่าวท้าว ค้าไฮ้ที่กิน แม่เนอ
เพื่อนก็เดินประเทศด้าว เมืองอื่นมาเถิง

เฮายังมีอันใด ค่อยเดาดาให้

ก็บ่ขีนกะใจเจ้า ทั้งสองปูนปูก แม่แล้ว
ท้าวก็ยังทุกข์ให้ นางแก้วอย่าไล แม่ท้อน

อันจักไปม่วนหลิ้น บุพผาเลศในไพร ก็ดี

แม่นบ่ขีนนงแพง ยอดนางพอน้อย
เจ้าอย่าเคืองกะใจดั้ง ปิตาตนพ่อ

แม่จักอ้าซ่อยเจ้า แพงล้านบ่ขีน แม่แล้ว
เจ้าก็ประนมกรไหว้ สามทีแล้วเลิก

ยัวรยาตย้าย ลงห้องแห่งสถาน
ก็จิ่งมาฮอดย้าว เฮือนอ่อนของตน

นางก็เฮฮนไป คอยประสงค์ดอมซู้