Page 196 - ebook.msu.ac.th

๑๘๕

พอดูจันทร์เป่งขึ้น แฝงฝ่ายดารา พุ้นเยอ

ดูเฮืองใส ซู่พายเงาซ้าย

๏เมื่อนั้น ผู่ไสท้าว บาบ่าวอินทร์เขียน
ซุ่มสหายมา แห่บาไทท้าว

เขาก็ตีพิณก้อง เพียเพ็งสรวงเสพ

ท้าวก็ประดับแต่งแล้ว ดานิ้วข่ายซุง
มือฟาดต้อง ซุงใหญ่ซาวสาย

อรซอนเสียง สิ่งอินทร์ลงหลิ้น
ลางคนบายเอาได้ คันงาตีฟาด

เสียงม่วนเท้า นครกว้างทั่วเมือง
สหายหนุ่มน้อย จอบอยู่ดาฟัง

ลางคนเลยลืมจิต อยู่พังคาค้าง

ลางพ่องคบคาบไม้ ตางหมากปูนพู
ก็หากลืมคีงพัน ดั่งตายมีฮู้

นับแต่เสียงพิณเบื้อง จ้าปานครราช เฮานี้

เยียวท่ออินทร์อยู่ฟ้า ลงหลิ้นก็จิ่งมี แท้แล้ว
เจ้านี้ ฮอยที่อินทร์อยู่ฟ้า ลงเกิดลองคน แท้ลือ

นับแต่กงทะลี อาจจักทันเทียมได้
เมื่อนั้น บาสีแก้ว กุมารต้านตอบ

ข่อยก็ขอแก่เจ้าพี่น้อง สหายแก้วซ่อยอ้า แดเนอ
ข้อยนี้ อ้ายก้าพร้า แฮงเกิ่งแสนสาน เจ้าเอย

อย่าได้เอาค้าเฮือง คว่าปุนไปเว้า

ข่อยก็เคืองใจดั้ง สีไวน้องนาถ ภายพุ้น
น้องประสงค์ดอกไม้ ซวนข่อยเที่ยวไป ว่าดาย

เมื่อจักน้ามาไหว้ บูชาพุทธฮูป

ขอแก่เจ้าพี่น้อง สหายแก้วอย่าไล แด่เนอ
เมื่อนั้น สะพั่งหน้า ฝูงหมู่ซุมสหาย

เขาก็ยินดีหุม ซู่คนดอมท้าว
ใค่จักมาไลท้าว จอมหัวไปเปี่ยว ใดนั้น

ตูข้อยฮักแจ่มเจ้า แพงล้านเกิ่งใจ แท้ดาย
อันนี้ แวนเลิศล้้า ราตีกายเขต เสียแล้ว

อย่าได้ไปแว่เต้า เชิญหลิ้นหลากกะใจ แท้เนอ