Page 208 - ebook.msu.ac.th

๑๙๗

ดอกหนึ่ง ทวายนครก้้า ภายเฮาแฮงจื่อ

ซื่ออยู่น้้า นะทีกว้างเพื่อนจา เจ้าเอย

เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว สวนนาถเลยจา
เขาว่า จ้าปาเหลือง อ่อนงามหอมเฮ้า

ดูแม่นแม้ง หนแห่งมโนนาง

สีไวเลย ลวดหัวยียุ้ม
บัดนี้ น้องจักทวายโคงให้ เสนาคะนิงถี่ ดูท้อน

ดอกหนึ่ง เทียมซื่อห้อง มัสสาเป็นค่า
แดงมากล้น เขย้อมดั่งฝาง

แดงมากล้น สะพังดอกบัวทอง
ดวงนั้น ผิวงามดี ดอกแดงเฮืองแจ้ง

ขอแก่ พระบาทเจ้า จอมมิ่งคะนิงดู

ตองตาแดง ดั่งแสงสูรย์แจ้ง
เซิญพี่เจ้า พิจารณ์แท้ หลิงดูแสงอ่อน สาสน์นี้จิงแล้ว

เขาว่า ดอกจานเฮืองเฮื่อเท้า แดงเข้มฮุ่งเฮือง

ดวงนี้เทียนค้าย้อง แดงงามในโลก
๏เมื่อนั้น นางงามส้อย สีไวนางนาถ

นางก็ หาดอกไม้ ทวายเจ้าซู่ดวง หั้นแล้ว
เมื่อนั้น ผู่ใสท้าว แก้แม่นมโนนาง

คะนิงมาลา ดอกดีดวงแม้ง
แต่นั้น บาศรีแก้ว คัชชนามตนประเสริฐ

เจ้าก็หาดอกไม้ ดวงแม้งตอบนาง หั้นแล้ว

ดอกหนึ่งนั้น วัณแดงเพี้ยง ขาวงามดูประเสริฐ
ดวงนั้น หมายทีปก้้า เมืองไท้เฮื่อเฮือง

ขอแก่ พระพี่จั้ง นางนาถคะนิงดู

เมื่อนั้น นางสีไว กล่าวกลอนกอยแก้ว ดอกนั้น
เขาว่า ขุมฟุมเฟื้อน ดวงงามหมายทีป เฮาแล้ว

เมื่อนั้น ผู้พี่เหย้า หัวแย้มจิ่งจา
ดอกหนึ่ง อยู่แค่ด้าว สุดโลกโลกา

ทั้งเมืองเขา ว่ามันเป็นฮ้าย
บ่กว่า ปัญญาเจ้า นางคานคะนิงถี่ ดูท้อน

คันว่า คึดบ่ถ้อง พระนางเจ้าจิ่งเฮียน พี่เนอ